1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer>

Over 'Lissabon'..:

  • Lissabon VIII Vergelijkingen Verdrag van Lissabon: vergelijkingen t.o.v. de oorspronkelijke Europese Grondwet - Hoofdinhoud
    Het Verdrag van Lissabon waarover de Europese regeringsleiders het in juni 2007 eens werden, komt op een groot aantal punten overeen met de Europese grondwet uit 2004.
    Er zijn echter ook belangrijke verschillen, waardoor het Verdrag van Lissabon zich volgens de Raad van State "kenmerkend onderscheidt van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa". Hieronder worden een aantal belangrijke verschillen en overeenkomsten op een rij gezet.

    1.Verschillen
    -Het Europese volkslied en de Europese vlag worden niet meer genoemd.
    -De taken van de Europese Commissie worden duidelijker afgebakend: publieke diensten
    (zoals volkshuisvesting, sociale  zekerheid en gezondheidszorg) vallen niet onder de interne markt. Lidstaten houden dus
    een ruime bevoegdheid op die terreinen.

    -Het Handvest van de Grondrechten is uit de tekst gehaald.
    Maar er is wel een verwijzingsregeling opgenomen naar het handvest, waardoor het juridisch bindend blijft (al kunnen landen ervoor kiezen niet mee te doen: de 'opt-out' - het Verenigd Koninkrijk en Polen willen dat).

    -Nationale parlementen krijgen een zogenaamde 'oranje kaart': als meer dan de helft van alle nationale parlementen vindt dat een voorstel van de Europese Commissie  in strijd is met het subsidiariteitsbeginsel, dan moet de Commissie het voorstel heroverwegen en besluiten of zij het voorstel intrekt, aanpast of handhaaft.
    In dat laatste geval moet de Commissie duidelijk motiveren waarom zij vindt dat er geen strijd is met het subsidiariteits-beginsel. Zet de Commissie dan alsnog door, dan kan de Raad van Ministers met 55% van de stemmen, of een meerderheid in het Europees Parlement i, besluiten het voorstel niet te behandelen.

    -Er komt geen Europese minister voor Buitenlandse Zaken (zoals voorgesteld in de grondwet).
    Wel blijft de Hoge Vertegenwoordiger voor het Gemeenschappelijk Buitenlands- en Veiligheidsbeleid (GBVB) bestaan; deze gaat echter niet alleen deel uitmaken van de Raad van Ministers, maar ook van de Europese Commissie,

    -De bepaling uit de Europese Grondwet dat Europese regelgeving voorgaat boven nationale wetgeving, is vervallen.
    De jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie dat Europees recht voorrang heeft boven nationaal recht blijft onaangetast.

    -Er wordt nu (in een voetnoot van het Verdrag van Lissabon) verwezen naar de ' Criteria van Kopenhagen ', essentiële zaken waar kandidaat-lidstaten aan moeten voldoen. Dit was een verzoek van Nederland om de drempel voor nieuwe lidstaten te verhogen.

    -Er komt een speciale solidariteitsclausule die stelt dat de EU-lidstaten elkaar helpen bij energiecrises
    ‘Het Europees Parlement heeft medebeslissingsrecht gekregen over de landbouwuitgaven de grootste uitgavenpost van de EU, structuurfondsen, handelsbeleid en deels voor justitie, migratie en politiezaken. Dat wil zeggen dat het ook op die terreinen net zoveel inspraak krijgt als de Raad van Ministers en voorstellen kan blokkeren. Het parlement wordt daardoor mede-wetgever.’
    quote auteur
    -De huidige rechtsinstrumenten blijven bestaan: richtlijnen, verordeningen, beschikkingen etc. De Europese grondwet stelde voor deze te vervangen door Europese wetten en kaderwetten.

    -De doelstelling uit de Grondwet om tot een volledig vrije markt te komen waarin geen ruimte meer is voor protectionisme van nationale industrie, is geschrapt. Het tegengaan van concurrentievervalsing als doel van de Europese Unie is verhuisd van het verdrag zelf naar een protocol.

    2.Gelijk gebleven
    De volgende voorstellen maakten al deel uit van de Europese Grondwet, en zijn overgenomen in het Verdrag van Lissabon. Let wel: in deze gevallen is wel sprake van een wijziging ten opzichte van de huidige situatie.

    -Nationale parlementen krijgen een zogenaamde 'gele kaart': als 1/3 van de parlementen vindt  dat iets beter nationaal dan Europees kan worden geregeld, moet de Commissie haar  voorstellen opnieuw bekijken, eventueel aanpassen en duidelijk maken waarom een voorstel nodig is.

    -Het Europees Parlement heeft medebeslissingsrecht gekregen over de landbouwuitgaven de grootste uitgavenpost van de EU, structuurfondsen, handelsbeleid en deels voor justitie, migratie en politiezaken.
    Dat wil zeggen dat het ook op die terreinen net zoveel inspraak krijgt als de Raad van Ministers en voorstellen kan blokkeren. Het parlement wordt daardoor mede-wetgever.

    -De Europese Commissie  wordt kleiner: zo groot als 2/3 van aantal lidstaten, dat wil zeggen nog maar 18 in plaats van 27 eurocommissarissen. Landen krijgen per toerbeurt een eurocommissaris. Dit zou in 2014 moeten ingaan maar in het Verdrag van Lissabon staat dat dat misschien verder wordt uitgesteld.

    -Nu wordt er in de Raad van Ministers gestemd met gewogen stemmen (elk land heeft een aantal punten, een minimum aantal punten is nodig om een voorstel goed te keuren).
    Dat wordt veranderd; als 55% van de lidstaten (ten minste 15) die 65% van de Europese bevolking vertegenwoordigen vóór stemmen, is het besluit aangenomen. Dat betekent dat het makkelijker wordt om voorstellen goedgekeurd te krijgen. Deze nieuwe regeling geldt pas vanaf 1 november 2014 (dit is overigens de hoofdregel; er zijn uitzonderingen)
    -De Europese Raad (de regeringsleiders) krijgt een vaste voorzitter met een zittingsduur van 2,5 jaar. (Nu rouleert het voorzitterschap elk half jaar.

    -Een miljoen burgers uit de EU kunnen de Europese Commissie vragen een voorstel te maken  over een bepaald onderwerp.

    -Het veto op het gebied van asiel- en migratiebeleid en justitiële samenwerking vervalt: één land kan dan niet langer een besluit blokkeren. Nederland dus ook niet. Het Europees  Parlement en de Europese Commissie mogen op deze terreinen ook gaan meebeslissen.
    Voor defensiebeleid, buitenlands beleid, en het vaststellen van de begroting blijft het veto bestaan.

    -Er is uitdrukkelijk opgenomen dat lidstaten uit de EU mogen stappen.

    -

    {jpageviews 00 right}




  • Lissabon VII Samenvatting De Europese Grondwet verpakt in het Verdrag van Lissabon..

    VII)

    We zullen ons moeten afvragen hoe het toch mogelijk is dat er zoveel steun is voor dit verdrag, van de meerderheid van de politici, zowel links als rechts, uit alle lidstaten, onder het motto dat dit verdrag een nieuw tijdperk van algemene welvaart zal inluiden. Dáár zal niets van terechtkomen! Met name dankzij het feit dat de belangen van de burger worden verpletterd onder die van de grote bedrijven (vooral de "multinationals").

    Uiteraard mogen we ook de "politiek correcte" censuur van de meeste media "bedanken" voor het merendeels onderbelicht blijven van de schaduwzijden van dit verdrag.
    Dat nodigt ons uit om na te denken over de vraag: in hoeverre verdedigen en vertegenwoordigen zij een democratisch systeem?

    Maar wellicht moeten we in de eerste plaats nadenken over de vraag of we op Europees niveau werkelijk een grondwet wensen die verder gaat dan een eenvoudige regeling m.b.t. het beroemde "vrije verkeer van goederen en personen" (d.w.z.toegestaan en niet belast) tussen lidstaten, en een eenvoudige verklaring m.b.t. internationale solidariteit. En als het antwoord op die vraag "ja" is, dan moeten we ons afvragen hoe een Europese regering en grondwet te organiseren die waarlijk rechtvaardig zijn voor allen, in plaats van aan de grote bedrijven middelen en voorzieningen te geven die van het volk zijn (zoals gebeurt dankzij talloze gedwongen privatiseringen) en gedwongen te zijn om beroep te doen op particuliere bedrijven voor het bieden van sociale diensten (namens de "vrije" markt),en i.p.v. -voor alles- de  verworvenheden van een volk te vernielen, dat er zo lang over heeft gedaan die te bereiken...

    Er zijn beslist ook enkele positieve zaken te vinden in dit grondwetverdrag, maar jammer genoeg dienen die in de meeste gevallen vooral om de hoofdzaak te camoufleren: het feit dat dit verdrag een dictatuur van de grote bedrijven en het grote kapitaal mogelijk maakt en dat, ook al wordt dit verdrag door menigeen "liberaal" genoemd, het zwaar de draak steekt met de rechten en vrijheden van de individuele burger.

    In een toespraak op 9 november 2010 verklaarde de kampioen handen schudden Van Rompuy dat het tijdperk van onafhankelijke landen voorbij is en noemde Eurosceptici een gevaar voor de vrede. “Het idee dat landen nog op zichzelf kunnen staan is een leugen” aldus de Belg die een groot voorstander is van een Europese superstaat en de vloer aanveegt met iedereen die hier sceptisch tegenover staat. Hij zegt dat in de ogen van Brussel het idee van een nationale staat binnen de grenzen van Europa geen bestaansrecht meer heeft. Van Rompuy deed zijn omstreden
    uitlatingen in het kader van de 21e verjaardag van de val van de Berlijnse muur.
    “Wij moeten samen strijden tegen het gevaar van het nieuwe Euroscepticisme”.Hij vergeleek de kritiek op Europa met angst dat op haar beurt zou kunnen leiden tot egoïsme, nationalisme en uiteindelijk oorlog. Mocht het in Europa inderdaad tot oorlog komen, dan moeten de daders in Brussel gezocht worden en niet onder de critici van deze kliek.


    (compilatie samengesteld uit vele publicatie's op het internet)
  • Lissabon VI De Europese Grondwet verpakt in het Verdrag van Lissabon..

    VI)

    Tot besluit wordt opgemerkt dat deze problematiek enkel bestaat dankzij de abominabele wetgeving op dit gebied.
    Een wettelijk vastgestelde maximale tijdsduur zou niet werkelijk nodig hoeven te zijn. Als er eenvoudigweg een universeel Europees wettelijk minimumloon zou worden vastgesteld (hetgeen door het verdrag expliciet onmogelijk wordt gemaakt, zie bovenstaande paragraaf) en men zou bepalen dat hoe meer uren men werkt dan de basis van 35 (of 40) uur, hoe hoger het salaris per uur wordt (dat dan gaandeweg substantieel toeneemt), dan zou dat terstond op uiterst doelmatige wijze het uitbuiten door bedrijven van misdeelde bevolkingsgroepen tegengaan, terwijl het ook nog eens de werkgelegenheid zou bevorderen...!

    • Uit naam van "de vrede en de internationale veiligheid" maakt dit verdrag het mogelijk om maatregelen op te leggen op elk gebied, politiek, wettelijk, of sociaal, zonder dat daarbij een plaats is gegeven aan de rechten van burgers, of democratische procedures in het algemeen. Zonder in te gaan op de details van één en ander,zij verwezen  naar deel III, en in het bijzonder naar de artikelen III-131, III-258, III-261,
    III-278, III-292, III-293, III-294, III-295.

    • Onder het voorwendsel van "consumentenbescherming", zie de artikelen III-235 en III-278 (4), zal men een beleid kunnen opleggen dat personen zal verbieden zelf geheel vrijuit te kiezen om bepaalde alternatieve medische behandelingen te volgen, of legaal bepaalde voedingssupplementen (vitaminen, enzymen, mineralen, kruiden, e.d.) aan te schaffen, zelfs als het nut en de werking van die behandelwijzen en voedingssupplementen in de praktijk al ruim gebleken is.
    Indien zulks niet is "bewezen" volgens quasi-wetenschappelijke normen die vastgesteld zijn in diverse dienstenrichtlijnen, dan zal er een verbod op gelden (zoals wordt bepaald in de dienstenrichtlijn 2002/46/EC, dat recentelijk "ongeldig" is verklaard door de Advocaat-generaal van het Europese hof van justitie, hetgeen echter absoluut geen bindende beslissing is), hetgeen met name de grote farmaceutische bedrijven begunstigt, ten koste van kleine ondernemingen en gezondheid van de Europese burgers.
    Het zij opgemerkt dat, i.p.v. vast te stellen dat burgers de mogelijkheid wordt geboden alle beschikbare noodzakelijke informatie over dergelijk behandelmethoden en voedingssupplementen te vinden, de Europese regering verkiest als censor op te treden.
    Wat is er geworden van de bekende garantie op "vrij verkeer van diensten en goederen"...?

    Ze bestaat, vast, maar ook nu weer: niet voor iedereen...

    Daarentegen, in plaats van burgers en het milieu te beschermen tegen de gevolgen van (het merendeel van de) genetisch gemodificeerde organismen, die beslist vernietigend en ziekmakend zullen zijn, zal het verdrag bedrijven die dergelijke organismen verkopen vrij spel geven, dankzij het feit dat dit verdrag zodanig is opgesteld dat het willekeurige toepassingen mogelijk maakt van principes die in beginsel al slecht gedefinieerd zijn...
    ‘Wat is er geworden van de bekende garantie op "vrij verkeer van diensten en goederen"...? ’
    quote auteur

    • Ter besluit, een laatste voorbeeld. In artikel II-70, met de titel "De vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst", wordt bepaald: "Eenieder heeft recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst. Dit recht omvat tevens de vrijheid om van godsdienst en overtuiging te veranderen en de vrijheid, hetzij alleen, hetzij met anderen, zowel in het openbaar als privé, zijn godsdienst te belijden of zijn overtuiging tot uitdrukking te brengen in erediensten, in onderricht, in de praktische toepassing ervan en in het onderhouden van geboden en voorschriften."

    Echter, artikel I-52, met de titel "De status van kerken en van niet-confessionele organisaties" bepaalt: "De Unie voert een open, transparante en regelmatige dialoog met die kerken en organisaties [die nationaal erkend zijn], onder erkenning van hun identiteit en hun specifieke bijdrage."

    Het gevolg van deze bewoording is, dat dankzij dit verdrag religieuze organisaties het recht krijgen dat men rekening houdt met hun standpunt (het recht/de vrijheid "zijn godsdienst te belijden", zowel "openbaar als privé", en het recht op het voeren van een "dialoog").

    Dit betekent in essentie niets meer en niets minder dan het EINDE VAN DE SCHEIDING VAN KERK EN STAAT, aangezien het artikel op geen enkele wijze beperkingen vaststelt met betrekking tot die "dialoog".
    Moeten wij in deze artikelen de voorbereidingen zien voor een nieuwe wereldreligie en een religieuze totalitaire wereldregering die wereldwijd haar religieuze en filosofische overtuigingen zal kunnen opleggen?
    ‘Dit betekent in essentie niets meer en niets minder dan het EINDE VAN DE SCHEIDING VAN KERK EN STAAT, aangezien het artikel op geen enkele wijze beperkingen vaststelt met betrekking tot die "dialoog". ’
    quote auteur

    Want ook al garandeert artikel II-70 de "vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst", en bepaalt artikel I-52 dat de "status van kerken en van niet-confessionele organisaties" zal worden gerespecteerd, men kan niet in alle gevallen alle partijen tegelijk van dienst zijn, en er zal dus altijd een religieuze of filosofische groepering zijn die talrijker of beter geïntegreerd is dan alle anderen. Het gevolg daarvan zal zijn dat de opvattingen van die groepering het overheidsbeleid zullen overheersen.

    Op dezelfde wijze heeft men inmiddels in bepaalde landen (zoals Frankrijk en onlangs ook in Hongarije (zie een topic daarover van de redactie van Tref.eu)) wetten aangenomen die erop gericht zijn de activiteiten te verbieden van bepaalde groeperingen die over het algemeen op volkomen willekeurige wijze het etiket "sekte" opgeplakt krijgen, terwijl deze benaming angstvallig wordt vermeden voor gevestigde religies zoals het Christendom, het Judaïsme, en de Islam,en die onderwijl elke groepering die alternatieve filosofieën (religieus of atheïstisch) in de praktijk brengt, in hun bestaan bedreigen.

    Al met al doen deze artikelen niets minder dan vast te stellen dat, als het om vrijheid van denken, geloof en leefwijze gaat, het "recht van de sterkste" geldt.
    Ook al geldt voor ieder mens dat deze een filosofie of religie toepast of belijdt, kan het niet worden toegelaten dat een wetgeving en de toepassing ervan op exclusieve wijze beïnvloed worden door dergelijke stromingen. Wetten en de toepassing ervan dienen dusdanig op objectieve wijze rechtvaardig te zijn dat een dergelijke invloed slechts overbodig zou zijn...

    {jpageviews 00 right}




  • Lissabon V De Europese Grondwet verpakt in het Verdrag van Lissabon.
    V)

    In dit verdrag gaat het er dus absoluut niet om een menselijk en waarlijk solidair systeem te garanderen, hetgeen u al had begrepen bij het analyseren van hoe de term "toegang" is gebruikt in artikel II-94. De verontrusting is dus volkomen terecht.
    Dit verdrag zal noodgedwongen, vroeg of laat, tot erbarmelijke sociale omstandigheden leiden.

    • Onder de titel "Het verbod van kinderarbeid en de bescherming van jongeren op het werk" wordt in werkelijkheid het recht gegeven kinderen van 13 jaar en ouder te werk te stellen; en onder bepaalde voorwaarden ook jongere kinderen, dankzij een spel met woorden en aangehechte bepalingen dat zowel vernuftig als sluw is.
    Het artikel stelt: "de minimumleeftijd voor toelating tot het arbeidsproces mag niet lager zijn dan de leeftijd waarop de leerplicht ophoudt." Maar in de dienstenrichtlijn 94/33 wordt bepaald (vertaald uit het Frans, geen officiële vertaling): "Lidstaten mogen, wettelijk of reglementair, de voorziening treffen dat kinderarbeid niet verboden is:
    a) voor kinderen die activiteiten uitoefenen waar op gedoeld wordt in artikel 5 [zgn. "culturele" activiteiten];
    b) voor kinderen van minstens 14 jaar die werken binnen het kader van een opleiding of stage, voor zover die arbeid geschiedt in overeenstemming met de voorwaarden die door de gezaghebbende autoriteit zijn gesteld.
    c) voor kinderen van minstens 14 jaar die lichte arbeid verrichten waar niet op gedoeld wordt door artikel 5; lichte arbeid dat niet valt onder artikel 5 mag desalniettemin worden uitgevoerd door kinderen van tenminste 13 jaar, beperkt tot een maximaal aantal uren per week en voor bepaalde soorten arbeid, zoals bepaald door nationale wetten."

    M.a.w.: het tewerkstellen van kinderen van minder dan 13 jaar oud zal worden toegestaan, als het om "culturele" activiteiten gaat, en het zal worden toegestaan voor kinderen van minstens 13 jaar, als het gebeurt binnen het kader van een "opleiding". Uiteraad wordt noch door het verdrag, noch door deze dienstenrichtlijn bepaald aan wat voor normen en kwaliteitseisen dergelijke "culturele" activiteiten en "opleidingen" moeten voldoen.

    In ieder geval zal het worden toegestaan om kinderen van 14 jaar en ouder full-time te doen werken, aangezien dat de leeftijd is waarop "de leerplicht ophoudt". Op het ogenblik gelden de volgende minimumleeftijden om te mogen werken: in Nederland 16 jaar (13 jaar onder uitzonderlijke voorwaarden, met een maximum van 2 uur per dag en 12 uur per week), in België 18 jaar (15 jaar onder uitzonderlijke voorwaarden, met een maximum van 20-22 uur per week), en in Frankrijk 18 jaar (14 jaar onder uitzonderlijke voorwaarden, enkel in vakanties van minstens 14 dagen, en 16 jaar onder uitzonderlijke voorwaarden).

    • Artikel II-74, "Het recht op onderwijs" stelt: "Eenieder heeft recht op onderwijs en op toegang tot beroepsopleiding en bijscholing." Hier schuilt er mogelijk een probleem in het woord "onderwijs", dat in de Engelse en Franse versies van de grondwet wordt vertaald met het woord "education", wat ook staat voor "opvoeding", en de mogelijkheid geeft een en ander op een manier op te vatten die veel verder gaat dan het kader van schoolonderwijs en het bijv. mogelijk kan maken ouders verantwoordelijk te stellen voor delinquent gedrag van hun kinderen, dientengevolge de ouders uit de ouderlijke macht te zetten en hun kinderen in willekeurige centra en opleidingen te plaatsen, een praktijk die we in bepaalde landen meer en meer zien toegepast worden en die wettelijk gesteund zal worden door artikel II-66 (zie hierboven) dat het mogelijk maakt kinderen in hechtenis te nemen om "toe te zien" op de opvoeding.

    Artikel II-74 maakt het ook mogelijk om op willekeurige wijze te beslissen dat bepaalde onderwijsvormen niet als dusdanig gelden, hetgeen in eenzelfde soort praktijk kan resulteren, ondanks dat het artikel stelt dat ouders het recht hebben "om zich voor hun kinderen te verzekeren van het onderwijs en de opvoeding die overeenstemmen met hun godsdienstige, hun levensbeschouwelijke en hun opvoedkundige overtuiging".

    • Kort samengevat, zonder op een overvloed van details in te gaan: het verdrag zal aan grote bedrijven alle middelen geven om vrijwel ongehinderd door sociale wetgeving hun gang te gaan, en beperkt zich op sociaal gebied voornamelijk tot het vermijden van bepaalde excessen die zouden kunnen ontstaan van de kant van bedrijven, wellicht vooral met de bedoeling wantoestanden te vermijden die zouden kunnen ontstaan vanwege een massale volksopstand (alhoewel...). Ook al wordt de schijn gewekt dat bepaalde artikelen vaststellen dat bedrijven op sociaal gebied bepaalde verplichtingen zullen hebben (zoals het aannemen en ontslaan van werknemers op een billijke manier, werkomstandigheden die rechtvaardig en veilig zijn, enz...), in werkelijkheid wordt aan de bedrijven alle middelen gegeven om die te omzeilen dankzij dienstenrichtlijnen zoals 98/59, 94/45 et 89/391, of de inmiddels beruchte en gevreesde "Bolkestein" dienstenrichtlijn (SEC (2004) 21). De "Bolkestein" dienstenrichtlijn, die in bepaalde landen grote ophef heeft veroorzaakt, is er een schrijnend en cynisch voorbeeld van, aangezien het in de oorspronkelijke vorm o.a. de mogelijkheid geeft mensen uit de ene lidstaat in een andere lidstaat te laten werken, waarbij dan echter volstaan kan worden met het volgen van de wetten van de oorspronkelijke lidstaat.
    ‘De "Bolkestein" dienstenrichtlijn, die in bepaalde landen grote ophef heeft veroorzaakt, is er een schrijnend en cynisch voorbeeld van, aangezien het in de oorspronkelijke vorm o.a. de mogelijkheid geeft mensen uit de ene lidstaat in een andere lidstaat te laten werken, waarbij dan echter volstaan kan worden met het volgen van de wetten van de oorspronkelijke lidstaat. ’
    quote auteur
    In de praktijk zal dit kunnen betekenen dat men in relatief rijke lidstaten arbeiders laat werken uit arme lidstaten, waar het minimumloon tot aan minder dan de helft kan zijn dan dat van rijke(re) lidstaten. Ook al is er toegezegd dat de richtlijn zal worden aangepast, hoofdzakelijk in een poging een afwijzing van het verdrag te vermijden bij diverse referenda zoals in Nederland en Frankrijk, toont de richtlijn duidelijk welke mentaliteit achter de Europese wetgeving steekt, aangezien ze niets meer doet dan heel nauwkeurig de principes ervan toe te passen, op een wijze die volkomen samenhangend is.
    Geconcludeerd kan worden dat, ook al wordt de richtlijn gewijzigd (waar sterk aan getwijfeld mag worden), ze uiteindelijk toch weer opnieuw zal worden ingebracht op de een of andere wijze, aangezien het verdrag, in de huidige vorm, dat eist.

    Een ander schrijnend voorbeeld is het feit dat dit verdrag bedrijven zal toestaan om werknemers veel langer te doen werken dan 48 uur per week, tot aan maar liefst 65 uur, en zelfs meer, ondanks dat artikel II-91 van het verdrag bepaalt: "Iedere werknemer heeft recht op een beperking van de maximumarbeidsduur." De list bestaat erin dat niet wordt vermeld wat die maximumarbeidsduur precies moet zijn! Dankzij de dienstenrichtlijn 93/104 uit 1993, is momenteel de maximumarbeidsduur vastgesteld op 48 uur per week. Maar de Engelsen hebben een uitzondering afgedongen, in de vorm van een "opt out", die toestaat dat Britse bedrijven van hun werknemers eisen dat ze hun recht op een maximumarbeidsduur opgeven en accepteren om langer dan 48 uur per week te werken. Ook al wordt gesteld dat deze keus volstrekt vrijwillig dient te zijn, is het niet moeilijk om voor te stellen wat de gevolgen zullen zijn tijdens periodes van grote werkeloosheid. Op het ogenblik wordt door de Europese Commissie gewerkt aan het veranderen van de richtlijn uit 1993, waarbij wordt geprofiteerd van het toetreden van 10 Centraal-Europese landen, om de "opt out" clausule algemeen
    geldend te maken voor alle werknemers van de EU... De maximumarbeidsduur zal dan kunnen worden verhoogd tot 65 uur per week. [noot: op 11 mei 2005 werd door het Europese Parlement gestemd over een tekst die zou moeten leiden tot het verwijderen van de “opt out” mogelijkheid, maar dezelfde tekst stelt een versoepeling van het
    berekenen van het gewerkt aantal uren in, waardoor uiteindelijk nu in ALLE lidstaten het mogelijk zal zijn mensen onredelijk lang te laten werken, want ook al wordt de tijdsduur per werkgever beperkt, het is nog altijd mogelijk voor iemand om meerdere werkgevers te hebben, en meer en meer mensen zullen zich gedwongen zien meerdere banen te hebben om rond te komen.
    Overigens kan het resultaat van deze stemming alsnog worden teruggedraaid door de Europese Comissie en de Raad van ministers.



    {jpageviews 00 right}




  • Lissabon IV De Europese Grondwet verpakt in het Verdrag van Lissabon.
    IV

    • 3/4e van de tekst van het verdrag bestaat uit de 321 artikelen van Deel III (van in totaal 448 artikelen) die hoofdzakelijk handelen over de politieke en economische praktijk in de EU (de titel van het 3e deel is "Beleid en Werking van de Unie", waarmee op handige wijze het woord "economie" wordt vermeden). Normaliter heeft politiek, in z'n algemeen, niets te zoeken in een constitutie. Van een constitutie wordt verwacht dat ze zo is verwoord dat er verschillende soorten politiek mee kan gevoerd worden, bijvoorbeeld een "linkse", "rechtse", of "ecologische" politiek. Zonder op de relevantie van deze begrippen in te gaan, het is een feit dat het voorgestelde verdrag dergelijke varianten onmogelijk maakt, aangezien het enkel een zgn. "liberale" politiek toelaat, op een wijze die in het bijzonder de grote bedrijven en grote vermogens bevoorrecht. In plaats van te spelen met woorden en te spreken van een "grondwet", zou het juister zijn om te spreken van een "politiek contract", of eenvoudigweg "contract", gezien de vele regels die het geeft op het gebied van de economie, waarbij opmerkelijk veel macht wordt  weggegeven aan de grote bedrijven. Naast de voorbeelden die hieronder worden belicht, zal ik hier slechts het voorbeeld van artikel III-181 noemen, dat de centrale banken van lidstaten verbiedt "voorschotten in rekening-courant of andere kredietfaciliteiten te verlenen aan instellingen, organen of instanties van de Unie, centrale overheden, regionale, lokale of andere overheden, andere publiekrechtelijke lichamen of openbare bedrijven van de lidstaten, of rechtstreeks van hen schuldbewijzen te kopen." M.a.w.: deze "grondwet" verplicht de regeringen van de lidstaten enkel leningen af te sluiten bij particuliere banken, uiteraard tegen woekerprijzen die betaald zullen worden door de burgers...
    • Dit verdrag zal middels artikel III-210, nummer 2, paragraaf b, expliciet verbieden dat de sociale wetgevingen van de onderlinge lidstaten op elkaar worden afgestemd (zoals bv. zou kunnen gebeuren voor een Europees wettelijk minimumloon) door te stellen dat in de Europese kaderwetten "wordt vermeden zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen op te leggen, dat de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen daardoor zou kunnen worden belemmerd." In wezen zal het resultaat van artikel II-209 zijn dat het minimumloon steeds lager zal worden (relatiefgezien, dan).
    • Wat veel mensen terecht grote zorgen baart, is dat dit verdrag het socialezekerheidsstelsel ernstig kan aantasten (sociale diensten, werkloosheidsuitkeringen, pensioenen, arbeidsongeschiktheidsuitkeringen, kinderbijstand, etc...). Vele prominente politici die voorstanders zijn van het verdrag proberen via de media keer op keer te doen geloven dat het verdrag het recht op sociale bijstand erkent en vaststelt.
    Laten we eens kijken wat artikel II-94, met de titel "Sociale zekerheid en sociale bijstand" erover zegt: "1. De Unie erkent en eerbiedigt onder de door het recht van de Unie en de nationale wetgevingen en praktijken gestelde voorwaarden het recht op toegang tot socialezekerheidsvoorzieningen en sociale diensten [...]" en "2. Eenieder die legaal in de Unie verblijft en zich daar legaal verplaatst, heeft recht op socialezekerheidsvoorzieningen en sociale voordelen overeenkomstig het recht van de Unie en de nationale wetgevingen en praktijken."
    ‘In plaats van te spelen met woorden en te spreken van een "grondwet", zou het juister zijn om te spreken van een "politiek contract", of eenvoudigweg "contract", gezien de vele regels die het geeft op het gebied van de economie, waarbij opmerkelijk veel macht wordt weggegeven aan de grote bedrijven. ’
    quote auteur

    In feite wordt in dit artikel dankzij het spelen met woorden slechts de indruk gewekt dat er een recht op sociale bijstand wordt vastgesteld. Maar uiteindelijk is alles dat wordt vastgesteld het feit dat er wordt erkend dat er reeds een sociale wetgeving en praktijk bestaat in diverse lidstaten, en dat die zal worden gerespecteerd, maar dan onder de voorwaarden van het Europese recht. En dat recht, net als de rest van het voorgestelde grondwetverdrag, geeft voorrang aan economische belangen, zoals bijv. ook nog eens wordt aangegeven in artikel III-209, waar wordt gesteld dat bij het
    bepalen van het sociaal beleid rekening dient worden gehouden "met de noodzaak het concurrentievermogen van de economie van de Unie te handhaven", hetgeen op zichzelf niet per se een slechte zaak is, tenzij men met de term "concurrentievermogen" doelt op "winstbejag" in plaats van een "stabiele en sterke situatie". Helaas weten we uit
    de praktijk dat een dergelijke richtlijn wel degelijk op winstbejag uitdraait en stelt dit verdrag absoluut niet vast wat de minimumkwaliteitsnormen dienen te zijn voor een sociaal beleid dat de schade die aldus kan worden aangericht, vermijdt.

    In werkelijkheid vrijwaart de EU zich middels dit artikel van enige verplichtingen op het gebied van sociale hulp, ook al suggereren de paragrafen 2 en 3 anders. En dienovereenkomstig heeft het presidium van de Europese Conventie dan ook bepaald dat het artikel enkel verwijst naar reeds bestaande sociale diensten en dat er geen enkele verplichting is om dergelijke diensten te scheppen... Hier kunnen we aan toevoegen dat het artikel ook niet bepaalt dat die diensten dienen te worden gehandhaafd en dat andere artikelen van het verdrag en overige EU-wetten bepalen dat openbare-/overheidsdiensten geprivatiseerd dienen te worden, met alle gevolgen die dit zal hebben voor de kwaliteit
    van die diensten, en het aanbod ervan.


    {jpageviews 00 right}




  • Lissabon III De Europese Grondwet verpakt in het Verdrag van Lissabon.
    III)
    Omgekeerd zijn er diverse gevallen waarbij in een artikel gesproken wordt over een "recht", maar waar het in de praktijk erom gaat vrijheden weg te nemen bij de individuele persoon. Dit is bijvoorbeeld het geval voor artikel II-62, "Het recht op leven", dat het mogelijk zal maken abortus te verbieden, en waarbij dankzij een uitzondering die niet vermeld wordt in het artikel zelf (en die op allesbehalve eenvoudige wijze te vinden is in het allerlaatste deel van de tekst, de "Slotakte", Titel 1, Artikel 2, toelichting nummer 3), expliciet toestemming wordt gegeven de doodstraf toe te passen in "uitzonderlijke situaties" zoals in "tijd van oorlog", in tijd van "onmiddellijke oorlogsdreiging" (we zouden daarbij kunnen denken aan het liquideren van mensen waarvan vermoed wordt dat ze terroristen zijn, zoals de mensen die door de Amerikanen gevangen worden gehouden op Guantanamo Bay), en "teneinde in overeenstemming met de wet een oproer of opstand te onderdrukken", hetgeen betekent dat er expliciet toestemming wordt gegeven te schieten op een menigte demonstranten...
    Een ander voorbeeld van het wegnemen van vrijheden wordt gegeven door artikel II-66, "Het recht op vrijheid en  veiligheid", dat dankzij een addendum waarnaar in het artikel niet direct wordt gerefereerd (maar dat enkel wordt vermeld in diezelfde "Slotakte", bij Titel II, Artikel 6), het mogelijk zal maken talloze personen in hechtenis te zetten, zoals minderjarigen, teneinde "toe te zien op [hun] opvoeding", personen die niet accepteren te worden gevaccineerd door een product dat zij ondoeltreffend en gevaarlijk achten (zelfs als deze beoordeling perfect gefundeerd is, doch niet geaccepteerd door een conventionele wetenschap die zwaar gecorrumpeerd is door de farmaceutische industrie), personen die men "geestesziek" acht (hetgeen in veruit de meeste gevallen gebaseerd zal zijn op volstrekt willekeurige en wetenschappelijk ongefundeerde principes), personen die alcoholist zijn of verslaafd aan "verdovende middelen", en zelfs landlopers, die er uiteraard meer en meer zullen zijn dankzij het steeds harder wordende economische klimaat dat het resultaat zal zijn van dit verdrag. Voeg daaraan toe dat het zal zijn toegestaan om gevangenen te doen werken zonder geldelijke compensatie, d.w.z. als slaven (zie het addendum
    bij artikel II-65, te weten Slotakte, Titel I, Artikel 5) en we hebben een waarlijk "Goelag nachtmerrie" scenario...

    • Een essentieel probleem is het feit dat niet enkel bepaalde grondrechten op diverse manieren worden weggenomen, maar bijvoorbeeld ook het recht op een persoonlijke keus met betrekking tot persoonlijke omstandigheden, zoals de vrije keus om bepaalde producten te consumeren (of het nu om bepaalde voeding gaat, bepaalde gezondheidsproducten, of andere - zie ook paragraaf hieronder) of het recht bepaalde activiteiten te beoefenen (bv. het drukken van een eigen geldsoort).
    Had u het over "liberalisme"? Ja..., maar niet voor iedereen!

    • Een ander voorbeeld van een grondrecht dat dankzij dit verdrag wordt weggenomen, is dat van "De vrijheid van meningsuiting en van informatie", artikel II-71, dat op grondige wijze wordt tenietgedaan dankzij een addendum dat de goedkeuring had kunnen verdienen van een zekere J. Stalin, en waar in het artikel zelf niet direct naar verwezen wordt.
    Het bepaalt dat er uitzonderingen zullen mogen worden gemaakt "in het belang van de nationale veiligheid, [...] openbare veiligheid, het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden, de bescherming van de goede naam of de rechten van anderen, [...] of om het gezag en de onpartijdigheid
    van de rechtelijke macht te waarborgen", echter zonder dat wordt beschreven wat precies aan deze criteria voldoet.Als we zien wat er sinds 11 september 2001 zoal gebeurd is in de VS, en kijken naar de wantoestanden, censuur en repressie m.b.t. meningen die afweken van die van de overheid, dan mogen we terecht ongerust zijn over de wijze waarop deze
    bepalingen zullen worden gebruikt.
    ‘Een ander voorbeeld van een grondrecht dat dankzij dit verdrag wordt weggenomen, is dat van "De vrijheid van meningsuiting en van informatie", artikel II-71, dat op grondige wijze wordt tenietgedaan dankzij een addendum dat de goedkeuring had kunnen verdienen van een zekere J. Stalin, en waar in het artikel zelf niet direct naar verwezen wordt. ’
    quote auteur
    Een grondwet die waarlijk democratisch is, beschermt tegen het ontstaan van een dictatuur; enerzijds dankzij het feit dat machten gescheiden zijn en anderzijds dankzij het toezicht op die machten, dat niet in de handen dient te zijn van diegenen die de machten uitoefenen.
    Het verdrag dat thans wordt voorgesteld, organiseert de zaken zodanig dat er een Parlement is zonder macht (het heeft enkel raadplegende functies en zeer beperkte mogelijkheden om rechtstreeks in te grijpen) dat het moet opnemen tegen uitvoerende machtsorganen die wèl alle macht en bevoegdheden hebben. Deze "grondwet" zal voor altijd bepalen dat alle macht in handen is van het koppel Raad van ministers / Europese Commissie. Op deze manier zullen de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht dus allen in dezelfde handen zijn!  Zodoende zullen zij de exclusiviteit hebben m.b.t. het nemen van initiatieven voor het maken van wetten, maar zullen zij tevens zelf kunnen beslissen of die wetten naar behoren worden nageleefd, en desgewenst straffen opleggen.

    Het Parlement kan nooit een commissaris direct op zijn beleid en beslissingen aanspreken; het kan enkel de Commissie in één klap ontbinden, hetgeen het uitoefenen van druk m.b.t. individuele onderwerpen zwaar begrenst. Het Europees Parlement kan verder ook niet de Raad van ministers doen aftreden, waardoor dezen kunnen handelen zonder enige verantwoording af te hoeven leggen, op volstrekt onverantwoordelijke wijze,d.w.z.: zonder dat er sancties
    aan hen kunnen worden opgelegd.

    • Een grondwet die waarlijk democratisch is, dient te worden opgesteld door een onafhankelijke groep van volksvertegenwoordigers. Als de selectie van deze vertegenwoordigers en/of de verdeling van verantwoordelijkheden gecompromitteerd raakt vanwege manipulaties door diverse belanghebbenden, dan is het logisch gevolg dat het eindresultaat zwaar partijdig zal zijn. Dit is kennelijk wat is gebeurd met het huidig voorgestelde verdrag, dat duidelijk de voorkeur geeft aan de economie in plaats van aan het leven, en eerder totalitarisme bevordert in plaats van een eerlijke democratie en individuele vrijheid.
  • Lissabon II De Europese Grondwet verpakt als het 'Verdrag van Lissabon'.

    Laten we nu eens kijken naar enkele cruciale punten van het nieuwe Europese verdrag:
    (sommige mensen zouden enkele punten die aan bod komen enigszins vergezocht kunnen vinden, maar het is daarbij zaak te bedenken dat, of het nu om een wet of willekeurig contract gaat, elke keer wanneer een aspect slecht gedefinieerd is, dit kan leiden tot misbruik en wantoestanden)

    • Als het huidige voorgestelde verdrag wordt aangenomen, dan zal het aan de Europese bevolking opgelegd tot de dag dat het wordt ontbonden, waarschijnlijk d.m.v. geweld. De voornaamste reden daarvoor, is dat elke wijziging van het verdrag een absolute unanimiteit vereist van de lidstaten, iets dat hoogst onwaarschijnlijk is, of op zijn best een uitzondering zal zijn zoals voor het accepteren van het verdrag zou kunnen gebeuren).
    Er is geen enkel democratisch land in de wereld waar geëist wordt dat een grondwet enkel gewijzigd kan worden als er volstrekte unanimiteit is. Het is eerder gebruikelijk dat dergelijke wijzigingen kunnen worden gedaan met een
    meerderheid van 2/3 of 3/4. Dankzij de unanimiteitsregel probeert men dus het verdrag te doen accepteren als een soort "heilige", "eeuwige" en "perfecte" tekst, hetgeen toch bepaald niet het geval is, zoals we zullen zien...

    • De tekst van dit verdrag is opzettelijk geformuleerd op een manier die tot doel heeft te manipuleren, in de ruimste zin van het woord. Zo vinden we bijvoorbeeld in deel II, "Handvest van de Grondrechten", steevast voor elk artikel een titel die een grandioze rechtvaardigheid lijkt te beloven, maar deze wordt in de regel onmiddellijk in het tegendeel omgezet in de tekst van het artikel zelf of d.m.v. zgn."dienstenrichtlijnen" (in het Engels en Frans:
    "directives"), die teksten zijn waar het verdrag zelf nooit rechtstreeks naar refereert (deze dienstenrichtlijnen worden opgesteld onder het gezag van het presidium van de Europese Conventie, zoals bepaald in de Preambule van deel II en artikel II-112, punt 7, en zijn in de regel niet eens in het Nederlands te vinden, ook al vormen ze een essentieel onderdeel van de nieuwe wetgeving!). Het beoogde effect is om een oppervlakkige lezing van de
    tekst van het verdrag onmogelijk te maken, en erger: volstrekt misleidend. Bedenk dat men de bevolking heeft uitgenodigd om de tekst van het verdrag te lezen en voor dat doel publicaties ter beschikking stelt; echter zonder daarbij de cruciale rol van de dienstenrichtlijnen te vermelden, of de teksten ervan bij te voegen! Zelfs voor wie zich bewust is van de rol van die teksten, is het extreem lastig om op te zoeken of er bepaalde dienstenrichtlijnen zijn
    die op een artikel van toepassing zijn, en zo ja: wat er dan bepaald is.

    ‘Een belangrijk argument van de voorstanders van het verdrag is die van de "Europese solidariteit" Echter, in wezen ondermijnt dit verdrag elke wetgeving op het gebied van sociale solidariteit en dat van het sociale recht en arbeidsrecht, zoals die thans al bestaan in de landen van de EU. ’
    quote auteur

    Het is duidelijk dat het weglaten van tekst, op zichzelf, een list is die men opzettelijk heeft toegepast. Door in de hoofdtekst van het verdrag talloze belangrijke aspecten niet te bespreken, details weg te laten en geen verwijzingen te geven naar de dienstenrichtlijnen, heeft men de mogelijkheid gegeven voor misbruik en manipulatie, onderwijl de schijn ophoudend dat het om een rechtvaardige tekst gaat.

    Daarenboven wordt een terminologie gebruikt die vaak opzettelijk vaag is, waarbij menigmaal een zgn. "zacht" recht wordt toegepast, dat anders is dan zgn. "hard" recht. Een voorbeeld om dit te illustreren: "ik garandeer u dat ik u zal terugbetalen" is "hard" recht, terwijl "ik zal mijn best doen u terug te betalen" een voorbeeld van "zacht" recht is. Op dezelfde wijze belooft de tekst van het verdrag bepaalde "waarden" te bevorderen (zoals gelijkheid tussen man/vrouw, sociale solidariteit, enz...), maar niet dat die gegarandeerd worden.

    • Een belangrijk argument van de voorstanders van het verdrag is die van de "Europese solidariteit" Echter, in wezen ondermijnt dit verdrag elke wetgeving op het gebied van sociale solidariteit en dat van het sociale recht en arbeidsrecht, zoals die thans al bestaan in de landen van de EU.
    Voor zover dergelijke wetten bestaan, zullen die gaandeweg worden vervangen door een "ultra-liberaal" systeem dat hoegenaamd vrijwel geen garanties zal bieden voor het individu, maar vrij spel geeft aan de (grote) bedrijven. Erger: het verdrag zal op een zekere manier overheden verbieden hun eigen socialezekerheidssystemen te hebben en te beheren. In veruit de meeste gevallen worden overheden gedwongen om van de diensten van particuliere bedrijven gebruik te maken.

    • Het zij opgemerkt dat het gebruik van de term "ultra-liberaal" als kwalificatie van het huidige voorgestelde verdrag geenszins betekent dat het erom gaat een systeem te installeren dat gunstig is voor de "vrijheid" van de individuele persoon. Integendeel! Terwijl enerzijds grote bedrijven een wettelijk instrument wordt gegeven dat hen "grote vrijheden" zal toestaan (d.w.z. de mogelijkheid hun eigen voorwaarden op te leggen aan iedereen), ziet anderzijds het individu zich talloze rechten ontzegd (zelfs de rechten die thans al bestaan op nationaal niveau), zoals bv. het recht te staken en/of te demonstreren (hetgeen verboden zal kunnenworden), het recht gebruik te maken van een zelfgekozen medische behandelingswijze (die keus zal wettelijk worden beperkt), het recht op abortus (dat weer zou kunnen worden ingetrokken),en vele anderen.
    Ook merken we op dat wanneer een artikel van het verdrag over "vrijheid" handelt, het er meestal om gaat een recht te geven aan de (grote) bedrijven (zoals in artikel I - 4  "Fundamentele vrijheden en non-discriminatie", dat de garantie geeft van "het vrije verkeer van personen, diensten, goederen en kapitaal", hetgeen in de praktijk kan betekenen dat bedrijven aldus het recht hebben stakingen en demonstraties te doen verbieden als deze dat "vrije verkeer" belemmeren; hetzelfde principe verstrekt de basis voor vele dienstenrichtlijnen die diverse sociale verworvenheden afbreken of aan religieuze organisaties (zoals in artikel II-70 "De vrijheid van gedachte, ..." die aan de grote religieuze organisaties het recht geeft hun visies op te leggen aan het regeringsbeleid), maar nooit aan de individuele persoon, voor zover dat zou ingaan tegen de belangen van de (grote) bedrijven en religieuze organisaties.



    {jpageviews 00 right}




  • Lissabon I De Europese Grondwet verpakt als het 'Verdrag van Lissabon'.

    Wat betekent het nu voor ons?
    De Europese Unie werd aanvankelijk geïntroduceerd als zou ze met name een middel
    zijn dat een vrij handelsverkeer tussen Europese landen mogelijk maakte.
    Nooit meer oorlog in Europa, meer democratie en welvaart voor alle volkeren van Europa.
    Welk mens van goede wil kan daar op tegen zijn?

    Dat waren de slogans waarmee destijds de Nederlandse burgers naar de stembus werden geleid om middels een referendum hun -door het kabinet Balkenende verwachte Ja- stem voor de EU-Grondwet uit te brengen.

    Dat het referendum uitliep op een zware teleurstelling voor Balkenende is bekend: 63% van het electoraat was tegen .!. een Europese Grondwet.

    Maar Balkenende die zijn streven om de eerste president van de Verenigde Staten van Europa te worden gefrustreerd zag worden, gaf niet op en kwam met het voorstel het Ontwerp te ontdoen van de instelling van "een Europese vlag, een Europees volkslied, een Europese president en een Europese minister van Buitenlandse Zaken. Een paar, maar niet de de belangrijkste, bezwaren van de Nederlandse bevolking.
    (vlag en volkslied werden overigens,via een voetnoot bij het Verdrag van Lissabon, gewoon weer ingevoerd).

    Inmiddels toont de praktijk ruimschoots aan dat het er in wezen om gaat een Europese
    regering aan de macht te brengen die haar recht zal doen gelden op het gedrag en de
    keuzevrijheid van elk individueel persoon, zowel waar het handel en arbeid betreft als
    waar het keuzes m.b.t. persoonlijke levenssfeer betreft. Met andere woorden, in het
    bijzonder als rekening wordt gehouden met de gevolgen voor ieders persoonlijke
    leefomstandigheden kan de enige conclusie zijn dat het erom gaat een totalitair en
    fascistisch systeem te installeren, dat uiteindelijk op wereldwijde schaal zal worden
    verwezenlijkt door middel van de VN.

    Op 05-10-2007 verklaarde de Italiaanse oud-premier Giuliano Amato, die meer dan een jaar
    lang nauw betrokken was bij het opstellen van de verdragtekst voor de nieuwe Europese Grondwet,
    dat dit verdrag bewust onleesbaar is gemaakt om te voorkomen dat burgers nieuwe referenda
    eisen.‘De regeringsleiders besloten dat de verklaring onleesbaar moest worden’ aldus Amato in de Euobserver.

    Terug naar het Europese verdrag (dat inmiddels van kracht is geworden onder de naam Verdrag van Lissabon)
    Eerst even enkele belangrijke punten i.v.m. de voorgaande verdragen:
    ‘Dat het referendum uitliep op een zware teleurstelling voor Balkenende is bekend: 63% van het electoraat was tegen .!. een Europese Grondwet.’
    quote auteur
    • Onder de wetten van de EU bestaat er geen nationale soevereiniteit meer. Het "Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa" dat thans wordt voorgesteld, is in wezen een poging om democratische procedures te omzeilen dankzij een woordspeling.  Het verdrag herziet nationale grondwetten dankzij het feit dat het boven die wetten staat.

    • De Europese landen zoals wij die thans kennen, hebben hun bestemming als naties verloren, en worden officieel niet meer "land" genoemd, maar "lidstaat" (op een wijze die sterk lijkt op die van de Verenigde Staten van Amerika). Onder de Europese wet zijn het de provincies en regio's die "landen"zullen genoemd worden. Op termijn is het doel hiervan nationale  identiteiten doen verdwijnen en daarmee ook de capaciteit van een bevolking om op ideologische nationale basis solidair te zijn,alsook de capaciteit tot verzet die dat meebrengt.
    • Enerzijds wordt met de EU-wetten de macht gedecentraliseerd, maar voor de belangrijkste zakenwordt de macht gecentraliseerd. En dankzij het voorgestelde verdrag houdt de regering van de EU sowieso de mogelijkheid om in te grijpen op welk gebied dan ook, dankzij artikel I-11,paragraaf 3, dat bepaalt dat de EU-regering kan optreden als ze vindt dat het handelen vaneen lidstaat "niet voldoende" is.
    • Vanwege die gedecentraliseerde/gecentraliseerde machtsstructuur zal het voor de bevolking extreem moeilijk zijn zich te organiseren om beslissingen die door het Europese Parlement en de Europese Raad van ministers genomen worden tegen te gaan. Ook al wordt er in het verdrag gesproken van de mogelijkheid de Europese Commissie tot de orde te roepen middels een petitie van minstens 1 miljoen handtekeningen, is er tevens bepaald dat die Commissie geen enkele verplichting heeft om rekenening ermee te houden. Het gaat dus enkel om het recht te worden "gehoord"...! Daarbij komt ook nog eens dat het officieel niet mogelijk is om een Europese politieke partij te hebben. Enkel politieke partijen die nationaal erkend worden kunnen een rol spelen in het Europese Parlement.
    Verder moet hierbij worden aangetekend dat, als het zou moeten, zelfs het Europese Parlement
    buitenspel kan worden gezet, dankzij het feit dat de eindbeslissing door de Raad van ministers
    wordt genomen
    (het Parlement bestaat uit afgevaardigden die rechtstreeks worden gekozen in elke lidstaat en is daarom enigszins een democratische weergave van het Europese politieke landschap; maar de Raad van ministers bestaat uit ministers van de lidstaten, hetgeen een weergave geeft die veel selectiever is en makkelijker door de elite te manipuleren).

    Daarenboven zijn er diverse organisaties die sleutelmachtsposities hebben, maar waarvoor enkel
    personen werken die niet door de bevolking zijn gekozen, zoals het geval is voor de Centrale Europese Bank en het Europese Hof van Justitie.

    Ook al is dit het geval, we zullen desalniettemin zien dat het voorgestelde verdrag
    uiteindelijk alle macht en bevoegdheden aan de Raad van ministers en de Europese Commissie toewijst.





    {jpageviews 00 right}




6 Chronologisch feitenoverzicht

Geschreven door Drs. J. Poot

PDF Afdrukken E-mailadres
1. Chronologisch feitenoverzicht van de zaak-Demmink

1978 – 1982: Op de rechtbank te Den Haag werken minimaal twee pedofiele
rechters: Stolk en Rueb. Dit dreigde naar buiten te komen in de zaak Koos H.
maar door extreme druk en intimidaties blijft de beerput nog gesloten. Opvallend
is dat er in deze zaak vele doden vielen: drie jonge meisjes, een hoofdcommissaris
van de politie en de vrouw van Stolk. In 1982 maakte Demmink zijn entree op het
Ministerie van Justitie, het jaar dat Koos H. werd veroordeeld tot levenslang.
17 maart 1991: Vondst van het lijk van de arts Joyce Labruyere. Dit is de eerste
aanwijzing voor het bestaan van een Nederlands pedo-netwerk (productie 1).
1994: De betrokkenheid van een Haagse topambtenaar duikt voor het eerst op
in verband met misbruik van minderjarigen in politie-onderzoeken
(bron: De Telegraaf ) (productie 1).
3 november 1996: Het Susurluk-incident vindt plaats dat banden blootlegt tussen
de Turkse overheid en de georganiseerde misdaad. Zie verder onder 5 april 2007.
Maart 1998: De Koerdische zakenman Baybasin in Nederland aangehouden en
gevangen gezet.
20 april 1998: Uitzending van Netwerk (productie 7). Uit de beschrijving in de
archieven van Beeld en Geluid: Reportage over het grootscheepse politieonderzoek in
1994 van een speciaal opgericht politieteam uit Rotterdam, het HIK-team (Handel
In Kinderen) dat in eerste instantie werd opgericht om het vermiste Duitse jongetje
Manuel Schadewald op te sporen die vermoedelijk in het prostitutiecircuit in Rotterdam
was beland. Het HIK-team stuitte op een escort-club voor jonge jongens, beheerd door
de Duitser Lothar G. Deze G. stond aan het hoofd van een netwerk in handel en seks
met minderjarige jongens. Niet alleen in zijn pand werden jongens seksueel misbruikt,
maar ook in een prive-huis in een van de kubuswoningen. Daarnaast stuurde G.
vaak kinderen op escort naar een klant op diens adres. Vanuit Polen werden jongens
gesmokkeld naar Nederland met medewerking van een TOPAMBTENAAR VAN DE
NEDERLANDSE OVERHEID. Een reconstructie adhv afgetapte telefoongesprekken,
processen-verbaal en aantekeningen van de politie laat zien hoe in Nederland mannen
minderjarige jongens bestellen voor seks en hoe nieuwe jongens via vriendjes die al in
het circuit zitten worden geronseld. Lothar G. werd veroordeeld tot vijfeneenhalf jaar
gevangenisstraf, DE TOPAMBTENAAR “JORIS” tot 240 uur dienstverlening en zes
maanden voorwaardelijk.
Najaar 1998: Parket Amsterdam staat op het punt arrestaties te verrichten inzake
het ‘Rolodex’ of ‘Embargo’-onderzoek naar een pedo-netwerk met leden tot in
de hoogste kringen. Tot de leden zouden onder meer behoren een oud-advocaat
van Koningin, twee hoofdofficieren van justitie, een oud-bewindsman en een
Amsterdamse professor (Runderkamp Papers). In het kielzog van dit onderzoek
krijgt de BVD meldingen binnen over de seksuele escapades van Demmink. In de
Runderkamp-papers (productie 3) staat dat Demmink ‘een belangrijke rol speelde’
in dit onderzoek: hij zou dat namelijk frustreren door informatie door te spelen aan
verdachten. Initiatiefnemer van het onderzoek was de Amsterdamse hoofdofficier
Vrakking. Volgens De Telegraaf is dit onderzoek ‘geneutraliseerd’ door Rene Ficq,
destijds waarnemend PG.
In de loop van 2000: “Demmink trok de aandacht van de researchredactie van het
NOS Journaal die onderzoek deed naar de vraag of de affaire-Dutroux vertakkingen
had in Nederland” (productie 3). Met name zijn rol in het ‘Embargo-onderzoek’
naar een pedo-netwerk van Nederlandse hooggeplaatsten waaronder een ‘oud
advocaat van de Koningin’ en een ‘oud-bewindsman’ trekt sterke aandacht.
22 juli 2002: Piet-Hein Donner treedt aan als minister van Justitie in het kabinet
Balkenende-I. Enige maanden na zijn aantreden wordt Demmink benoemd tot
SG bij Justitie. Donner was informateur van het kabinet en lid van de Raad van
State.
Augustus 2002: Baybasin tot levenslang veroordeeld op basis van vervalste tapgesprekken.
1 november 2002: JD benoemd tot SG van Justitie. De AIVD heeft bij deze
benoeming ‘ongeveer 40 geruchten over de levenswandel van Demmink
onderzocht’. De zusterdienst MIVD die voor Defensie werkt zou eerder een
benoeming van Demmink als SG op dat departement hebben tegengehouden
wegens zijn seksuele levenswandel.
6 februari 2003: Zembla zendt de documentaire Afluisteren uit over het
gemanipuleerde strafproces tegen Baybasin. De research is van Wim van de Pol.
mei 2003: De affaire-Fons Spooren begint te spelen die al spoedig zal uitgroeien
tot de affaire-Demmink 2. Panorama en GayKrant beginnen journalistieke
samenwerking.
9 augustus 2003: Panorama-journalist Fred de Brouwer interviewt oud-minister
Hilbrand Nawijn over Demmink. Nawijn geeft vele details.
7 oktober 2003: Vanuit het Ministerie van Justitie meldt zich Fred Bakker
(rechterhand MvJ Demmink) bij Panorama en GayKrant in een poging de
naderende publicatie pro-Demmink te beïnvloeden.
8 oktober 2003: Panorama en de Gaykrant publiceren stukken waaruit blijkt dat
Demmink zowel in Eindhoven (Anne Frankplantsoen) als in Praag (sexbar Pinoccio)
minderjarige kinderen misbruikt. In beide gevallen zette Demmink hiertoe zijn
dienstauto in. Frank L. meldt zich bij GayKrant als ’aangever-getuige’.
8 oktober 2003: Panorama-journalist Fred de Brouwer interviewt Frank L.
waarbij deze laatste vertelt dat Demmink aanwezig is geweest bij de opnames van
de pornofilm in Tsjechië waarbij een kind is overleden als gevolg van penetratie
met een dildo.
14 oktober 2003: De ‘jeugdprostituee Frank L.’ doet aangifte tegen Demmink
wegens kindermisbruik. Het NOS Journaal noemt de naam van de ‘topambtenaar’
Joris Demmink (productie 9).
15 oktober 2003: Minister Donner dreigt alle media die ‘de ambtenaar’ nader
identificeren ‘voor de rechter te slepen’ en meldt ook ‘dat er nog geen spoor van
rook is, laat staan vuur’. Frank L. thuis opgehaald door de recherche voor ‘nader
verhoor’ hetgeen betekent dat hij onder extreme druk wordt gezet zijn aangifte in
te trekken.
15 oktober 2003: Harro Knijff, advocaat van Joris Demmink, treedt op in NOVA.
Hij ‘bijt van zich af ’ en zegt ondermeer dat de feiten zoals gepresenteerd door
Panorama en GayKrant ‘onjuist zijn’ en dat Demmink nimmer jongensbordelen
heeft bezocht of zich schuldig heeft gemaakt aan sex met minderjarigen. Hij brengt
voorts Henk Krol in diskrediet (productie 7).
16 oktober 2003: Het OM laat weten dat de aangifte tegen Demmink vals is en
ziet ‘geen aanleiding voor verder onderzoek’.
17 oktober 2003: Bij SBS6 maakt Frank L. bekend dat zijn aangifte wel degelijk
echt is; hij komt terug op zijn intrekking van een dag eerder. Tevens komen
via de GayKrant tal van onregelmatigheden aan het licht tijdens het tweede
‘intrekkingsverhoor’ van Frank L. (productie 9).
19 oktober 2003: De hoofdredacteuren van Panorama en Gay Krant hebben
een gesprek met Demmink bij hem thuis (productie 3 Runderkamp papers, TV
uitzending NOVA productie 7). Demmink eist rectificatie, de bladen gaan daar
niet mee akkoord en willen een interview met Demmink brengen als reactie
op de beschuldigingen van 8 oktober. Demmink wil echter niet dat over het
gesprek wordt gepubliceerd. Het NOS Journaal legt de hand op e-mails over
deze ‘bemiddelingspoging’ en ook op het uitgewerkte interview. Daarin geeft
Demmink toe met de Nederlandse ambassadeur te Praag ‘gay bars te hebben
bezocht’ en bekent een relatie ‘met een jonge Tsjech die meespeelde in pornofilms’.
Ook geeft Demmink in het gesprek toe ‘dat hij op jonge mannen valt’. Het stuk
wordt niet gepubliceerd. Later zal meer explosief materiaal uit dit gesprek boven
tafel komen.
30 oktober 2003: Ten kantore van de advocaat van Demmink, Harro Knijff van
De Brauw Blackstone Westbroek, wordt ‘een deal’ gesloten ‘waarover niemand
iets naar buiten mag brengen’ (productie 49). Demmink geeft aan deze ‘deal’
dus de voorkeur boven een dagvaarding aan beide bladen, iets waar Donner met
klem op aandrong. Later wordt bekend dat de hoofdredacteuren van GayKrant
en Panorama niet meer over Demmink mogen praten of schrijven op straffe van
een dwangsom van 100.000 Euro. Dit op grond van een kortgeding dat tegen de
bladen is aangespannen door de deken van Weert die eveneens van kindermisbruik
in het Anne Frank-plantsoen werd beschuldigd. Deze deken won, maar de rechter
in Den Bosch weigerde het bewijsmateriaal van de bladen in te zien.
Begin november 2003: Er ontstaat ‘rumoer’ op de redacties van de Gay Krant
en Panorama omdat er gedwongen zou moeten worden gerectificeerd ‘terwijl
Demmink toch van alles heeft toegegeven’.
5 november 2003: Na hernieuwde interventie van de advocaat van Demmink,
Harro Knijff, nemen de twee tijdschriften wat gas terug in een hoofdredactioneel
commentaar. “Wij concluderen dat de oorspronkelijke bronnen op basis waarvan
de indruk werd gewekt dat JD zich schuldig heeft gemaakt aan onoorbaar gedrag
onbetrouwbaar zijn gebleken.”
5 november 2003: Een van de hoofdredacteuren (of beiden) ‘loopt leeg’ tegen
Lex Runderkamp van het NOS Journaal. Hij zegt dat hij ‘onderdeel is geworden
van een doofpot-affaire’ en ‘eieren voor zijn geld heeft gekozen’. Ook beaamt of
vertelt hij dat JD in het gesprek op 19 oktober ‘drie Tsjechische jongens met naam
en toenaam heeft genoemd’ en ‘niet kan uitsluiten dat hij ook met minderjarige
jongens heeft geslapen, al is hij daar nooit bewust op uit geweest’. Demmink
heeft volgens deze ‘journaalbron’ toegegeven niet altijd naar de leeftijd van ‘zijn
jongens’ te hebben gevraagd. De ‘journaalbron’ belooft berichtgeving door het
journaal op dit punt ‘niet te zullen ontkennen’. Die avond (20:00 uur) bericht het
Journaal over de ‘stap terug’ van de beide bladen maar zegt daarna dat Demmink
het kindermisbruik wel zelf heeft toegegeven. Dit is de letterlijke tekst: “De
topambtenaar heeft een schikking met de bladen getroffen want hij wilde niet naar de
rechter. In zo’n gevecht zou immers zijn hele verleden op straat komen te liggen. In de
gesprekken met Panorama en Gay Krant achter gesloten deuren afgelopen week heeft
hij toegegeven dat hij seks heeft gehad met jonge homo’s en dat hij niet altijd vroeg hoe
oud ze waren. Geen onderwerp, vindt hij, om in de rechtszaal uit te vechten.” Laroes
later: “Demmink heeft de zaak in der minne willen regelen juist omdat hij zich
kwetsbaar voelt over zijn privéleven” (productie 3). Harro Knijff hangt direct aan
de lijn. Dit leidt tot een licht aangepaste tekst in de editie van 22:00 uur: “De
topambtenaar heeft een schikking met de bladen getroffen want hij wilde niet naar de
rechter. In zo’n gevecht zou immers zijn hele verleden op straat komen te liggen. In de
gesprekken met Panorama en Gay Krant achter gesloten deuren heeft hij toegegeven dat
hij seks heeft gehad met jonge mannen en dat hij niet altijd vroeg hoe oud ze waren.
Maar onoorbaar gedrag, absoluut niet, geven de bladen ook vandaag toe. Het is een
onderwerp dat niemand graag uitvecht in een rechtszaal.” Verdere onderhandelingen
over een rectificatie lopen op niets uit en de advocaat kondigt ‘fermere juridische
stappen’ aan.
7 januari 2004: Klokkenluideronline publiceert het stuk thriller rond
topambtenaren ‘Joris’ over de identiteit van de topambtenaar uit de Netwerkuitzending
van april 1998.
14 januari 2004: Demmink dient klacht in tegen NOS Journaal bij Raad voor
de Journalistiek.
8 maart 2004: Na de NOS in 2000 legt nu ook de Duitse krant “Die Welt”
in haar artikel: “Kein Einzeltater” een link tussen Dutroux en een Nederlands
pedofielennetwerk. Zij maakt melding van een film waarin de 13-jarige Duitse
jongen Manuel Schadwald gedwongen wordt de perverse lusten van meerdere
mannen te bevredigen. Nadat hij wordt gedwongen stikt hij. De film die hiervan
is gemaakt wordt aangetroffen in Zandvoort bij de later vermoorde Gerrit Ulrich.
Verder wordt melding gemaakt van zogenaamde ‘snuff movies’ (productie 41). Die
Welt eindigt verontrustend met de woorden: Lasst die Finger von dieser Sache!”,
riet der Amsterdamer Beamte freundschaftlich. Und dann fügte er jenen Satz zu, der
betroffen macht: “Der Fall Schadwald steht unter keinem guten Stern.”
17 maart 2004: Via een uitzending van TweeVandaag wordt bekend dat Justitie
Frank L. gaat vervolgens wegens het doen van een ‘valse’ aangifte (productie 7).
Ook wordt het verhaal de wereld in gebracht dat Frank L. zou zijn betaald voor het
doen van de aangifte hetgeen hij zelf in deze uitzending weer ontkent.
24 mei 2004: Demmink bezoekt de Filippijnen in het kader van de Global
Commission in International Migration.
29 juni 2004: Klacht van Demmink bij de Raad gegrond verklaard. De Raad: Het
door verweerders aangedragen materiaal levert aldus geen deugdelijke grondslag op
voor de bewering dat klager ‘achter gesloten deuren heeft toegegeven dat hij seks heeft
gehad met jonge homo’s/mannen en dat hij niet altijd vroeg hoe oud ze waren’. Ook
anderszins is gesteld noch gebleken dat voor die zeer ernstige beschuldiging voldoende
grondslag bestaat.’. Het Journaal heeft ‘de grenzen overschreden van wat, gelet de op de
journalistieke verantwoordelijkheid, maatschappelijk aanvaardbaar is’. Voorzitter van
de Raad is mr. R. Loeb, als lid van de Raad van State een oud-collega van Donner
die Demmink benoemde.
22 juli 2004: Frank L. wordt veroordeeld wegens het doen van valse aangifte
tegen Demmink. Van de maximale straf van twee jaar cel wordt twee maanden
voorwaardelijk opgelegd.
14 oktober 2004: Op de website stelling.nl verschijnt het bericht dat de chauffeur
van Demmink, ene Mosterd, ‘vrij plotseling is overleden’ nadat hij ‘groeiende
morele problemen had’ met de manier waarop Demmink de achterbank van zijn
dienstauto inzette voor het landsbelang terwijl Mosterd stuurde.
29 mei 2006: In de Turkse pers verschijnen artikelen over de chantage van
Nederland door de Turkse overheid eind jaren negentig met het ‘dossier-Demmink’
om af te rekenen met Baybasin.
Maart 2007: Het VARA-programma Zembla bezoekt de Turkse
onderzoeksjournalist Burhan Kazmali in het kader van onderzoek naar een
programma over Joris Demmink.
2 april 2007: De Koerdische zakenman Baybasin doet via zijn advocate A. van
der Plas aangifte tegen Demmink wegens “pedofilie, meermaals gepleegd sinds
ten minste 1990 in Turkije en andere landen, uitlokking resp. (mede)plegen
van opzettelijke en wederrechtelijke vrijheidsberoving en deelname aan een
criminele organisatie” (productie 11). Aan deze aangifte ligt een nog geheim
rapport ten grondslag van de Turkse overheid over de chantage van Nederland ‘via’
Demmink.
4 april 2007: Kamerlid De Roon (PVV) stelt kamervragen aan de minister naar
aanleiding van de aangifte van Baybasin. Deze worden in recordtijd beantwoord:
op 6 april. De minister zegt daarbij een ‘oriënterend onderzoek’ toe door het OM,
iets wat wettelijk helemaal niet bestaat (productie 50).
5 april 2007: Klokkenluideronline publiceert het stuk ‘Nederlandse Staat
Gechanteerd door Turkije’
6 april 2007: Minister Hirsch Ballin zegt een ‘oriënterend onderzoek’ toe naar de
beschuldigingen tegen Demmink.
9 april 2007: Open brief aan minister HB op klokkenluideronline.
10 april 2007: Op Kleintje Muurkrant (productie 5) verschijnen berichten over
de betrokkenheid van Demmink bij de staatsgreep van Desi Bouterse toen hij
nog werkzaam was voor het Ministerie van Defensie (tot 1982): Volgens onze CRIbron
zou de aanleiding tot het naar het naar buiten dragen van Joris bij Defensie van
seksuele aard zijn geweest. Joris zou namelijk een bloeiende relatie hebben onderhouden
met een jonge Surinaamse militair uit het Bouta-team, dat in 1982 verantwoordelijk
was voor de September-moorden. Ook Stan de Jong schrijft over dit aspect van de
affaire.
12 april 2007: Demmink ‘brengt een bezoek’ aan Baybasin in de gevangenis waar
Baybasin is gedetineerd. Zijn advocate Van der Plas is hierover zo boos, dat ze via
KG vordert dat JD zich niet meer rechtstreeks mag bemoeien met de detentie van
Baybasin (productie . De eis wordt afgewezen.
13 april 2007: Adele van der Plas, de advocate van Baybasin, licht de aangifte
tegen Joris Demmink toe in EenVandaag (productie 7).
18 april 2007: Jan de Wit (SP) stelt aanvullende kamervragen over de kwestie
waarbij ook expliciet wordt gevraagd naar de aanwezigheid van Demmink op
seksfeesten in Turkije (productie 51).
7 mei 2007: Opnieuw kamervragen, nu van Teeven (VVD) en Van Velzen
(SP) over met name het bezoek door Demmink aan Baybasin in de gevangenis
(productie 52).
31 mei 2007: De website Geenstijl besteedt aandacht aan de zaak-Demmink:
“Topambtenaar vuistdiep in eigen seksrel” (productie 19).
13 juni 2007: Eerste van twee Telegraaf-publikaties over pedonetwerk Belastende
Informatie tegen topambtenaren; Seksdossiers in doofpot beland (productie 1).
13 juni 2007: Actualiteitenrubriek EenVandaag (productie 7) komt met een
uitzending over de affaire-Demmink waarin cruciale fragmenten te zien zijn uit de
Netwerk-uitzendingen van 1998.
15 juni 2007: Laatste kamervragen door Van Velzen, De Wit en Teeven (productie
53).
16 juni 2007: Joost de Haas en Bart Mos van De Telegraaf publiceren het tweede
artikel Topambtenaren in Pedonetwerk waarin ook wordt stilgestaan bij Demmink
zonder dat zijn naam wordt genoemd (productie 1).
18 juni 2007: Zembla trekt de handen af van de zaak-Demmink via een brief aan
advocate Adele van der Plas (productie 32) waarin die laatste er min of meer van
wordt beschuldigd misbruik te hebben gemaakt van een Zembla-redacteur die
Turkse stukken voor haar vertaalde.
18 juni 2007: NRC Handelsblad komt met uitgebreid ‘portret’ van Demmink
(door Jan Meeus en Jos Verlaan) die wordt omschreven als ’scherp, geestig, slim en
teruggetrokken’. Thom de Graaf: “Ik ken Joris als een studentikoze man.” Hans
Dijkstal: “Ik heb nooit iets negatiefs over het privéleven van Demmink gehoord.”
De krant: “Feit is dat Demmink tot op heden alle beschuldigingen heeft weten te
weerleggen.”
25 juni 2007: De Turkse onderzoeksjournalist Burhan Kazmali wordt vastgenomen
op het vliegveld van Istanbul (productie 33) om hem te beletten in Nederland te
getuigen tegen Demmink in het kader van de aangifte van Baybasin.
Rond deze tijd: is Zembla-journalist Sinan Can volgens advocate v.d. Plas met de
dood bedreigd als hij door blijft gaan met onderzoek naar pedofiele activiteiten
van Demmink.
5 juli 2007: Hirsch Ballin beantwoordt laatste kamervragen (productie 53).
5 juli 2007: NRC Handelsblad kopt ‘Topman justitie is schoon’. Herhaald
onderzoek door de AIVD heeft geen bewijzen opgeleverd van betrokkenheid bij
strafbare feiten door topambtenaar J. Demmink van het Ministerie van Justitie. In
een interview met Stan de Jong zegt advocate Van der Plas dat er echter helemaal
geen onderzoek is gedaan.
14 juli 2007: De Volkskrant komt met het stuk ‘Een hardnekkige fluistercampagne‘
door Lidy Nicolasen. De laatste alinea: “Naaste medewerkers zeggen dat de zaak hem
nauwelijks raakt, dat hij ver boven de partijen staat en niet aan gezag heeft ingeboet.”
(productie 43) Over de affaire in de mainstream-media zie ook Stan de Jong.
15 juli 2007: Het OM kondigt aan geen vervolging te zullen instellen van
Demmink.“Van het Openbaar Ministerie kan niet worden verwacht dat een
opsporingsonderzoek wordt ingesteld naar beweringen en geruchten die voortkomen uit
een volgens de advocaten geheim rapport en geheime notities waarvan niet valt aan te
tonen of ze in werkelijkheid wel bestaan” Hiermee is het ‘oriënterend onderzoek’ dat
Hirsch Ballin op 6 april toezegde afgesloten.
8 juli 2007: Onderzoeksjournalist Stan de Jong onthult op zijn weblog dat de
‘Joris’ uit de uitzending van Netwerk uit 1998 niet Demmink is, maar een andere
topambtenaar uit Den Haag die Joris heet. De ware identiteit van deze ‘andere
Joris’ is echter nog altijd niet bekend, al zegt de Jong te weten wie het is.
augustus 2007: Een tipgever meldt dat Demmink zijn departement heeft opgelicht
bij de (miljoenen euro’s kostende) ontwikkeling van een nieuwe huisstijl door
het bureau Premsela Vonk met een van de directeuren waarvan hij een ‘weinig
platonische verhouding’ zou hebben (productie 48).
23 augustus 2007: Lex Runderkamp van het NOS Journaal geeft via een posting
op klokkenluideronline de ‘Runderkamp-papers’ vrij die de meeste feiten bevatten
waarop deze reconstructie is gebaseerd. Deze stukken werden gemaakt naar
aanleiding van de zaak die Demmink tegen het NOS Journaal aanspande en waren
bestemd ter verweer (productie 3).
2 juni 2008: Advocate Van der Plas probeert via een artikel 12-procedure bij het
Hof (productie 11) alsnog vervolging van Demmink af te dwingen mede op basis
van nieuw bewijsmateriaal. Dit is verzameld door Klaas Langendoen (productie
17) die in opdracht van Van der Plas onderzoek deed in Turkije.
3 juni 2008: Voormalig Zembla-journalist Wim van de Pol wijdt een artikel aan
de zaken-Demmink en Baybasin in Vrij Nederland (productie 17). Het is een vrij
compleet overzichtsstuk.
rond 10 juni 2008: Lex Runderkamp haalt de link naar de ‘Runderkamp-papers’
weg van klokkenluideronline.
19 juni 2008: Klokkenluideronline komt als eerste met een min of meer complete
‘beschrijving‘ van een Nederlands pedo-netwerk waarvan ook Joris Demmink deel
uitmaakte.
21 juni 2008: De Telegraaf maakt een draai van 180 graden en komt met een pro-
Demmink verhaal waarin de theorie wordt gelanceerd dat het allemaal zou gaan
om een ‘bewuste beschadigingsactie’ vanuit de onderwereld.
2 juli 2008: Via de website HetVrijeVolk wordt opgeroepen tot een ‘cyberbombardement‘
op De Telegraaf dat uitvoerig bericht over ‘gewone’ pedofielen
maar Demmink de hand boven het hoofd blijft houden.
3 juli 2008: Nadat klokkenluideronline druk is gaan uitoefenen op Stan de Jong
om de naam te onthullen van de ‘tweede Joris’ (zie 7 januari 2004) ontstaat er een
discussie op zijn weblog.
10 juli 2008: Arrow Classic Rock laat Micha Kat aan het woord over de Demminkzaak.
Een waterval aan reacties komt op gang, maar de mainstream-media blijven
zwijgen. Het interview wordt op Youtube en andere websites gezet en duizenden
keren beluisterd (medio september bijna 25.000 keer).
15 juli 2008: Wicher ‘de Rammende Rechter’ Wedzinga schrijft dat oud-minister
van Justitie Donner en de huidige minister Hirsch Ballin samen met Joris Demmink
een SM-club hebben bezocht in Breda. (productie 6).
1 september 2008: Adam Curry wordt ontslagen bij Arrow Classic Rock.
10 september 2008: Stan de Jong interviewt oud-rechercheur Klaas Langendoen
in een nieuw crime-magazine. Langendoen heeft onderzoek gedaan naar de
gedragingen van Demmink in Turkije. Langedoen in Koud Bloed: ‘Ik ben me
ervan bewust dat dit een extreem gevoelige zaak is. Maar ik hoef het bewijs niet
sluitend te maken. Het gaat erom dat ik voldoende munitie aandraag waardoor
het hof Den Haag besluit dat er nader onderzoek moet komen. Ik kan me niet
anders voorstellen dan dat dat gebeurt. Als iemand voor de camera verklaart dat hij
seksueel is misbruikt op jonge leeftijd door een hoge ambtenaar van justitie, dan
kun je dat toch niet afdoen met dat er niks aan de hand is? We weten wie de jongen
is, waar hij woont, hij kan gehoord worden.’ (productie 13 Koudbloed)
27 oktober 2008: Bekend wordt dat ook het gerechtshof Den Haag het
verzoekschrift (zie 2 juni 2008) ter vervolging van Demmink afwijst. Hierbij
hebben de raadsheren geweigerd het feitenmateriaal te bekijken (productie16).
Stan de Jong publiceert artikel: Waarom wordt Joris Demmink niet vervolgd en
verwijst daarin naar de zelfstandige aangifte van Mustafa Y. (productie 56).
27 oktober 2008: Een nieuwe aangifte tegen Demmink door de Turkse jongen
Mustafa Y. (productie 10 alsmede productie 11 onder punt 11 en productie 7
uitzending 11 maart 2009)
Het is de derde aangifte, na die van Frank L. en H. Baybasin (producties 9 en 11).
31 oktober-3 november 2008: Op Hyves wordt een pagina gelanceerd ter
mobilisatie van het Nederlandse volk tegen Joris Demmink. Binnen 12 uur zijn er
bijna 1200 leden. Op zondagavond 2 november verdwijnt de site uit de lucht. Op
maandag 3 november rond het middaguur is de site weer online.
13 november 2008: Op Youtube worden 4 filmpjes geplaatst over de zaak-
Demmink.
18 november 2008: Klokkenluideronline publiceert het eerste deel van de serie
‘Uit het dossier-Demmink 2’ waarin gedetailleerde informatie staat over de zaak-
Demmink (productie 29).
23 november 2008: De Volkskrant ontvangt als gevolg van een oproep aan de lezer
(’waar moeten we over schrijven?’) tientallen aansporingen de zaak-Demmink aan
te pakken, maar dat weigert de krant.
24 november 2008: Interview met Micha Kat over de zaak-Demmink op FunX
FM Radio. Ook deze zender krijgt direct van het management te horen geen
verdere aandacht te besteden aan deze zaak.
25 november 2008: De Hyves-website over de zaak-Demmink breekt door de
grens van 5000 leden.
15 december 2008: Via een bekende actualiteiten-rubriek (Zembla) komt een
lijst boven tafel van belangrijke mensen die zich ooit ‘bemoeid’ hebben met de
zaak-Demmink (productie 24).
30 december 2008: Gerard Hamer, de advocaat van Frank L., valt dood van zijn
fiets op weg tussen zijn kantoor en zijn woning.
14 januari 2009: Het gewraakte fragment uit het NOS Journaal van 5 november
2003 waarin Demmink het misbruik van minderjarigen zelf toegeeft komt weer
ter beschikking nadat de NOS heeft geweigerd het af te staan (productie 7).
6 februari 2009: HP/de Tijd komt met een reconstructie van de zaak-Demmink
onder de kop Topambtenaar Onder Vuur.
27 februari 2009: JDTV breidt het arsenaal aan filmpjes uit met telefonische
interviews met Jan de Wit van de SP, Lidy Nicolasen van De Volkskrant, Lex
Runderkamp van het NOS Journaal en Wim de Bruin van het OM. Alle filmpjes
zijn thans te zien op een steeds geupdate playlist op YouTube.
4 maart 2009: Op het weblog van Joep Zander wordt het artikel over Joris
Demmink gepubliceerd dat eerder werd verwijderd op Wikipedia, inclusief het
waardevolle overzicht aan referenties en links (productie 34).
19 maart 2009: Het VPRO-programma Andere Tijden komt met een uitzending
over de staatsgreep van Bouterse in Suriname waarin Demmink een zeer
opmerkelijke rol heeft gespeeld.
4 mei 2009: Minister Eberhard van der Laan spreekt tegenover JDTV over de
affaire-Demmink nadat reeds eerder de ministers Hirsch Ballin, Van Middelkoop,
Plasterk en Donner voor de camera kwamen.
18 mei 2009: Het team van JDTV confronteert Joris Demmink zelf bij zijn
woonhuis met de beschuldigingen van kindermisbruik. Demmink vlucht zijn
dienstauto in (productie 7).
19 juni 2009: ondernemer Wim Dankbaar looft 10.000 Euro uit aan degene die
het vonnis boven tafel krijgt over de ambtenaar ‘Joris’ waarover Netwerk reeds in
april 1998 sprak.
12 september 2009: NRC Handelsblad komt met een opvallend voorpagina-stuk
over het extreme declaratie-gedrag van Joris Demmink (productie 46).
16 september 2009: De uitzending van Netwerk uit 1998 over het pedo-netwerk
rond Lothar G. komt ter beschikking met daarin de prominente rol van de
‘topambtenaar Joris’ (productie 7).
16 september 2009: Bekend wordt dat een Turks TV-station al drie jaar probeert
een interview te krijgen met Baybasin. Via de Nederlandse ambassade krijgen te
Turken te horen dat er in elk geval niet mag worden gesproken over de zaak-
Demmink en over…. het Koninklijk Huis!
17 september 2009: Een Turk die een belangrijke rol speelde bij het in elkaar
knutselen van het ‘bewijs’ tegen Baybasin en ook de getuige Mustafa Y. intimideerde
(zie 27 oktober 2008) wordt gearresteerd in Turkije
13 oktober 2009: Naar aanleiding van het artikel in Die Welt “Kein Einzeltater”
(…) Dutroux ist teil eines internatinalen Padophilen Netzwerks” komen directe
banden aan het licht tussen de zaak-Demmink en het Belgische Dutroux-netwerk
(producties 40 en 41). Uit de Duitse krant Die Welt uit 2004: Tatsächlich erfuhren
wir von Berliner Kriminalbeamten, dass sie von ihren niederländischen Kollegen
einen Hinweise erhalten hatten, dass die Suche nach Schadwald zu nichts führen
würde. “Ich musste unterschreiben, nichts mehr über den Fall zu sagen. Lasst die
Finger von dieser Sache!”, riet der Amsterdamer Beamte freundschaftlich. Und
dann fügte er jenen Satz zu, der betroffen macht: “Der Fall Schadwald steht unter
keinem guten Stern.”
23 februari 2010: Demissionair minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin krijgt
tijdens een lezing op de NHTV te Breda over ondermeer sekstoerisme vragen over
Joris Demmink. Hij verklaart deze vragen ‘buiten de orde’ (productie 7).
25 februari 2010: Het Institute for the Study of Globalization beschrijft in “A
closer look at child abuse networks in the Netherlands and Belgium” ‘toplevel
involvement’ o.a. van Joris Demmink in pedonetwerken in Nederland en Belgie
(productie 41a).
16 maart 2010: De zogeheten ‘Wabeke-papers’ duiken op (productie 2). Het
betreft een verslag van een gesprek met Jan Wolter Wabeke voorheen coördinerend
hoofdofficier van justitie en tot voor kort ombudsman financiële dienstverlening.
Hierin staan tal van details over Demmink en zijn gedrag. Zie hierover ook de
e-mail van Hans Holtrop van 19 februari 2010 (productie 12).
18 april 2010: Peter R. de Vries komt met een onthullende uitzending
over rechter Cornelis Stolk die rond 1980 actief was als vice-president van de
Haagse rechtbank en jarenlang contacten onderhield met een voor drie-voudige
kindermoord veroordeelde TBS-er. Uit de uitzending blijkt dat er anno 1980
diverse verantwoordelijken binnen de rechtelijke macht en justitie op de hoogte
waren maar desondanks niet ingrepen en zelfs via intimidaties de zaak in de
doofpot hebben gestopt.



Crans, 13 augustus 2010

Drs. J. Poot (13 augustus 1924)



red.: Wie is Joris Demmink?
wordt vervolgd


dit artikel werd 3616 maal gelezen




Maak uw keuze:

Kontaktbrief

Icon 1 Inschrijven op de contactbrief van TrefPunt Europa doe je hier Uw gegevens wijzigen of uitschrijven: via dezelfde link.

Rake Gezegden :

Victor Hugo

"..als je ruïnes ziet dan zijn de Turken langsgeweest, zulke barbaren waren het.’..

de Verenigde Staten van Europa

 




Victor Hugo


Gevaarlijke Plaats

einstein1

'De wereld is een gevaarlijke plaats, niet vanwege degenen die kwaad doen. maar vanwege degenen die toekijken en niets doen.'

Albert Einstein


is islam achterlijk ?

"Was het maar waar. Daarvoor zijn wel remedies te vinden. Nee, de waarheid over de islam is angstwekkender. De islam is een structurele wantoestand die al ruim 1400 jaar alle aspecten van de opvoeding, cultuur, economie, politiek en omgangsvormen overheerst. (...)
Het is naief om te denken dat Nederland met deze wantoestand niets te maken heeft.
Nederland heeft er alleen maar een nieuwe naam aan gegeven: de multiculturele samenleving."

Afshin Ellian in Trouw







een rottend lijk...

"Islam - deze diepzinnige theologie van een immorele bedoeïen,
is een rottend lijk dat onze levens vergiftigt."




Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938)
Grondlegger van het huidige Turkije


Stoere Taal

erdogan

 

“Je kunt niet seculier en moslim tegelijk zijn.
De anderhalf miljard moslims in de wereld wachten op de opstand van het Turkse volk.
We zullen in opstand komen. Met goedkeuring van Allah zal de rebellie beginnen.

Recep Erdoğan, nu president van Turkije

 

Wat GEERT zei

Wilders: ik heb niets tegen moslims in Nederland, mits ze zich houden aan onze wetten en regels. Dat heb ik altijd gezegd, maar kennelijk moet ik het steeds weer herhalen. Ik wil alleen dat de immigratie uit moslimlanden stopt omdat we daar nu al heel veel problemen mee hebben. Nederlanders herkennen hun eigen land niet meer. En kijk naar landen waar de islam dominant is; je ziet dat ze geen respect hebben voor alles wat niet-islamitisch is. De Islam wil niet integreren, maar domineren.

Geert Wilders
Amsterdam 20 januari 2010


JéPay en IRAQ

Nederland

Nederland gaf in 2003 geen militaire, maar wel politieke steun aan de inval in Irak. De PvdA wilde hier een parlementaire enquete over, maar verloor dat punt bij de coalitieonderhandelingen met het CDA en de ChristenUnie. Premier Jan Peter Balkenende hield aanvankelijk ook een onderzoek tegen. Maar de druk vanuit de politiek en de media werd te groot.
Dit voorjaar ging de premier alsnog overstag.
Hij stelde zelf een onafhankelijk onderzoek voor.




ROT terdam 2010

Wij staan niet met bebloede koppen tegenover elkaar, maar schouder aan schouder naast elkaar. In ons Rotterdam kunnen moslima's met een hoofddoek, joden met een keppeltje en homo's hand in hand rondlopen



PvdA-partijleider
Wouter Bos
Rotterdam januari 2010

DirkoVision 1998



Het ligt naar mijn mening voor de hand, dat delen van de inhoud van de Koran soms aanleiding geven deze spreekwoordelijk te vergelijken met delen van de inhoud van 'Mein Kampf' van A. Hitler.

Dat is uitdrukkelijk niet kwetsend bedoelt, maar een nuchtere kritische vaststelling, die helaas velen met mij delen...

DirkvoVision 1998


Rotterdamse Taqyyiah

arabist

Tariq Ramadan beoefent geen wetenschap maar geeft catechisatie. Hij is geen Einstein maar een Billy Graham. Geen apotheker maar kruidenvrouwtje. Heeft u er achter kunnen komen welke wetenschappelijke stelling of stellingname de reden is voor de Rotterdamse commotie rond zijn persoon?

Hans Jansen, Arabist



SchijnVeiligheid


De burger heeft het recht om te weten dat de veiligheid die zij menen te genieten, inmiddels gereduceerd is tot schijnveiligheid. 

Platform Bezorgde Dienders, 2009


Theo van Gogh

Mijn volgens U 'ongezouten opvattingen' over moslims   -wie dat ook mogen zijn-  zijn inderdaad bedoeld om te kwetsen; men kan gelovigen die onze vrijheid van denken bedreigen niet hard genoeg beledigen, moslim, christen, of wie ook. Daarbij dien ik wel aan te tekenen dat de aanval louter en alleen omdat iemand moslim is nooit bij mij vandaan zal komen, want ik beschouw volgers van Allah die zich als tolerante democraten gedragen niet als tegenstander.

Theo van Gogh


de Bron van Alle Terreur

Auch wenn es die meisten Muslime nicht wahrhaben wollen, der Terror kommt aus dem Herzen des Islams, er kommt direkt aus dem Koran.

Er richtet sich gegen alle, die nicht nach den Regeln des Korans leben und handeln, also gegen Demokraten, abendländisch inspirierte Denker und Wissenschaftler, gegen Agnostiker und Atheisten.

Und er richtet sich vor allem gegen Frauen.

Zafer. Turkse schrijver, 1961

Fragiel Vertrouwen

socrates

'Vertrouwen wordt verdiend met vele daden en kan met één daad verloren gaan.'

Socrates



Wat mijn opa zei

Khomeini

“When my grandfather left Europe in 1935, there was graffiti on the walls saying: Jews, go to Palestine! And now, when I visit Europe graffiti on the walls says Jews, get out of Palestine! What a short memory these Europeans have !


Getuigenis van een Jood...

Jantje van Leiden


"Als er weer iets komt dat ook maar enigszins lijkt op wat vorig jaar het Grondwettelijk Verdrag heette, zal dat weer via een referendum moeten lopen."

jantjevanleiden

Wouter Bos (PvdA)
Elsevier juni 2006


Registreer hier.!

registreer óók !! Registreren ? Klik op het TOVERSTAFJE