Gebruikerswaardering: 3 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter inactiefSter inactief

Een Credit Default Swap (CDS) is een verzekeringsproduct waarbij een partij zich kan verzekeren tegen een faillisement van b.v. een land. Vooral kopers van staatsobligaties verzekeren zichzelf met een CDS om zichzelf tegen het risico van een wanbetaling van een land te beschermen. Een CDS is een gewoon derivaat en iedereen kan dus zo’n CD Swap “verkopen” en daarmee “verzekeraar” worden. Als een hedgefund bijvoorbeeld voor een miljoen euro aan Griekse obligaties gekocht heeft, dan zal ze zich in willen dekken door CD Swaps met de betreffende verzekeringswaarde te kopen. Jaarlijks betaalt dit hedgefund dan een verzekeringspremie van een paar promille (voor een relatief veilig AAA-land) tot zelfs tientallen procenten (voor land op de rand van het faillissement).

Kyle Bass kan hier veel meer over vertellen. Hij voorzag jaren geleden al dat Griekenland failliet zou gaan en hij heeft zichzelf voor nog geen fractie van een procent premie verzekerd tegen het faillisement van Griekenland. Gaat Griekenland “bankroet” dan mag de verzekerende partij, in veel gevallen banken, maar ook gemeentes, het volle obligatiebedrag uitkeren. In ruil daarvoor “swapt” het krediet -de obligatie- dan naar de verzekerende partij. Dat het krediet op dat moment een waardeloos papiertje geworden is, tja, dat is pech voor de verzekeraar.
Wanneer “Swapt” een krediet en wanneer niet?

Onder welke condities “swapt” een krediet, oftewel onder welke condities mag de verzekerde partij uitbetaald worden en de schuld overdragen aan de verzekerende partij?

Wanneer “Swapt” een krediet en wanneer niet?

"Vroegha" was het simpel. Als een land de obligaties niet terug kan of wil betalen, dan is er sprake van “default”, van wanbetaling en dan wordt de Credit Default Swap geactiveerd.

Maar vanaf 2011 is de definitie van “default” ineens een stuk complexer geworden. Weet u nog Griekenland? Private obligatiehouders zouden ineens “vrijwillig” 50% of zelfs 70% van de Griekse schulden wegstrepen, zonder hier iets voor terug te krijgen. Vrijwillig! Gelooft u dat zelf? Banken willen vrijwillig wel eens een kleine donatie geven aan een goed doel, maar dan moet dat wel beperkt blijven tot een fractie van een promille van hun winst. Ze geven het geld liever aan hun eigen “goede doelen”, de bonusspaarrekeningen van hun directie en raad van bestuur wel te verstaan.

BeurscrashMaar, laten we maar even in het sprookje van vrijwillige schuldenafschrijving blijven geloven. Stel dat dat gebeurt (en de kans is groot dat het na uitstel en nog meer uitstel nog lukt ook), dan is er niet sprake van een officiële “default”. Er is namelijk geen officiële wanbetaling, want Griekenland hoeft de schulden niet meer terug te betalen. De schuldeisers hebben vrijwillig van hun lening een gift gemaakt. Einde verhaal.

Niets aan de hand; nouja, banken worden nog minder solvabel en flink wat aandeelhouders van banken en flink wat rekeninghouders bij hedgefunds zullen flink over de rooie zijn, maar dan heb je het (als alles meezit) daar wel mee gehad.

Er is één organisatie die beslist of Griekenland wel of niet “in default” is. Dat is de 'ISDA'.

De International Swaps and Derivatives Association (ISDA) is dé organisatie die bepaalt of en wanneer een land technisch in wanbetaling is, en daaruit volgend, of de betreffende Credit Default Swaps geactiveerd zullen worden. De ISDA is een in New York gevestigde handelsorganisatie voor “derivaten”, oftewel (vaak vage, van hefboom voorziene) financiële producten. De ISDA had destijds al bekend gemaakt dat tot 50% vrijwillige afschrijving van de Griekse schulden als vrijwillig gezien wordt. Maar toen de onderhandelaars in Griekenland het ineens over 70% hebben en daarbij inventieve oplossingen met het uitgeven van nieuwe obligaties tegen lagere rentes bedachten, was het nog maar de vraag wat de ISDA hiervan ging vinden.

Het lot van de grootste Amerikaanse banken is in handen van de ISDA Hoewel het gros van de Griekse staatsobligaties in handen is van Europese partijen blijkt dat zo’n 50% van de CDS’en ligt bij de 5 grote banken in de

VS: JP Morgan, Goldman Sachs ( waar kennen we die ook weer van?) Citibank, Bank of America en HSBC Bank USA. Als we ervan uitgaan dat dit ook het geval is bij Griekse obligaties, dan zal een officieel Grieks bankroet zeer veel CDS’en activeren en de “big 5? met een keiharde trap op de knieën onderuit halen. Mogelijk overleven ze die eerste klap nog, maar als vervolgens Portugal, of nog veel erger Italië, ook gaat, zullen deze Amerikaanse banken zulke immense bedragen uit moeten betalen aan Europese partijen, dat de gehele bankensector van de VS een genadeklap krijgt. En zodra de 5 spelers op de grond smakken, zal de naschok tot aan de andere kant van de wereld voelbaar zijn: een globale systeemcrash is dan nagenoeg onvermijdelijk.

Ook toen de ISDA de vrijwillige afschrijvingen als zodanig respecteerde, en de CDS’en dus niet activeerden, had dat grote gevolgen. Veel obligatiehouders die zich via CDS’en ingedekt hadden, voelden zich bekocht. Gevaar dat de CDS zijn waarde zal verliezen.

De internationale markt van CDS’en is gigantisch. Wereldwijd gaat het om zo’n 32,5 biljoen dollar, oftewel zo’n 25 maal de jaarlijkse overheidsinkomsten van Duitsland. Geen kattenpis dus.

De internationale markt van CDS’en is gigantisch. Wereldwijd gaat het om zo’n 32,5 biljoen dollar, oftewel zo’n 25 maal de jaarlijkse overheidsinkomsten van Duitsland. Geen kattenpis dus.

De ISDA zit dus in een zeer moeilijke situatie. Ofwel de 5 grote banken van de V.S. in laten storten, ofwel een wereldwijd vermogen van 32,5 biljoen dollar in een klap bijna-waardeloos te maken. De recente beslissing van de Federal Reserve om de rente op 0% te laten, kan in het daglicht van de CDS-problematiek bekeken worden. Door de banken ongelimiteerd geld te kunnen laten lenen, net als in Europa door de ECB gebeurt, kunnen de banken mogelijk net overeind blijven in het geval de CDS’en “triggeren”.

In beide gevallen reddingsvesten en voedsel hamsteren.