SCHIPBREUK
Geschreven door Victor van der Sterren
Het uur is gekomen. Lang werd er (achter gesloten deuren) vergaderd. Even leek het er op dat Duitsland de stekker uit het Europese noodfonds zou trekken, maar na nóg meer geheime vergaderingen is het besluit genomen om er definitief mee door te gaan. Men heeft daarmee echter niet de EU gered, maar haar juist de afgrond ingeduwd. Het zal even duren voor we de bodem raken, maar de klap komt er aan.
Merkel durft het niet aan. Geen verdere hulp aan het Zuiden, dat tot aan de lippen in de schulden is weggezonken, zou betekenen dat we de EU zouden moeten opsplitsen. En dat Frankrijk, als één van de zwakke broeders, niet in de groep van gezonde (Noordelijke) staten zou behoren. Dat besluit was voor de Duitsers een brug te ver.
Al eerder betoogde ik dat een dergelijke splitsing onze enige hoop zou zijn. Nu kiest men voor het tegendeel: het versterken van het centrale EU-gezag, in de hoop dat de zwakke landen in het gareel gedwongen kunnen worden. Eén ding is zeker: een halfjaarlijkse vergadering van ministers, onder auspiciën van de heer Van Rompuy, gaat niets uithalen.
Er kunnen nu twee dingen gebeuren. Enerzijds is het denkbaar – zelfs hoogst waarschijnlijk – dat de huidige pogingen om het Zuiden te redden niet zullen baten. We pompen er honderden miljarden euro’s in, maar we kunnen ze gewoon niet zo ver krijgen dat ze de corruptie bedwingen en hun zaakjes op orde krijgen.
In dat geval zullen de zuidelijke staten alsnog omvallen. Onze miljarden lossen het structurele probleem niet op. We houden ze nu boven water, maar als ons geld opraakt zinken ze als een baksteen – en nemen ze onze miljarden mee naar de bodem. Tegen die tijd heeft Noord-Europa (volgens de huidige planning) 1080 miljard euro in het zuiden gepompt. Ruim 56 miljard daarvan zal afkomstig zijn van Nederland.
We zijn die miljarden dan kwijt, en die klap komen we niet te boven. Niet alleen het Zuiden gaat om, maar ook het Noorden. De hele EU gaat dan in één verschrikkelijke crash failliet. We zien wat de gevolgen voor Zuid-Europa nu al zijn: enorme werkloosheid, devaluatie van het geld, ineenstorting van de internationale positie. En dat is nu, terwijl wij ze de hand boven het hoofd houden. Als de hele Unie omvalt, zal niemand ons beschermen.
Dat scenario betekent dus échte armoede voor heel Europa, ook het nu succesvolle Noorden. Het tweede scenario is anders: Merkel en Sarkozy weten best dat hun huidige plan tot het bovenstaande zal leiden, en zijn van plan om de centrale EU-macht nog veel verder uit te breiden. Stukje bij beetje geven ze de EU genoeg macht om de soevereiniteit van de lidstaten met voeten te treden.
Op die manier kunnen de Zuidelijke staten onder keihard bewind worden gesteld, zodat ze op eigenlijk dictatoriale wijze in het gareel worden gebracht. Iedereen die er even over nadenkt zal echter inzien dat de EU een dergelijke macht niet alleen op het zuiden zal loslaten. Ook de succesvolle landen zullen veredelde provincies worden, en niet langer onafhankelijke staten zijn. Dat is een (te) hoge prijs om te betalen voor het herstel van orde en stabiliteit! ‘We kunnen kiezen uit armoede en onvrijheid. De verstandige keuze, de enige acceptabele keuze – het verlaten van de Unie nu het nog kan – wordt het volk niet eens aangeboden.’quote auteur
We kunnen kiezen uit armoede en onvrijheid. De verstandige keuze, de enige acceptabele keuze – het verlaten van de Unie nu het nog kan – wordt het volk niet eens aangeboden. Hoe kunnen we dit anders bestempelen, dan als verraad? We worden, zonder dat ons iets gevraagd is, gedwongen om onder één juk of het andere te leven.
En wat doet onze regering? Die knikt braaf mee. Ja en amen. Geen spatje verzet, nog geen mits of maar bij de plannen van de almachtige Merkel en Sarkozy. Hoe kunnen wij, als zelfrespecterende burgers in een vrij land, zoiets accepteren? Als er nu een referendum werd gehouden, zou een meerderheid van de bevolking waarschijnlijk kiezen om de EU te verlaten. En terecht.
Die vrijheid wordt niet aangeboden. Ook in onze buurlanden niet, waar men er net zo over denkt, en waar de regering net zo slaafs doet wat Brussel beveelt. Er is maar één manier om de zelfbeschikking te verkrijgen: door hem zelf te grijpen. Burgers: kom in opstand! Eis dat de regering een referendum uitschrijft!
Als dag na dag een protesterende massa op het Binnenhof verschijnt, als we voor ieder overheidsgebouw die Europese vlag verbranden en de driekleur hijsen – hoe lang zal onze regering dan het volk negeren? Als wij afdwingen, op geweldloze doch onverbiddelijke wijze, dat ons land de Unie verlaat, dan zullen onze buurvolkeren ons voorbeeld volgen. Het zal niet lang duren voordat het Noorden alsnóg de EU achter zich weet te laten.
In het referendum over de zogenaamde Grondwet voor de EU durfden we keihard “nee” te stemmen. Toon die daadkracht ook nu, want het is de enige manier om ons land te redden. Wie denkt dat Nederland geen heldenmoed kan tonen, weet niets van de geschiedenis. Hoe vaak hebben wij wel niet het voortouw genomen?
We buigen nu voor eurocraten, maar ooit knielden we voor niemand. De vele zeehelden die ons land voortbracht zijn nimmer bang geweest om een zinkend schip te verlaten. Elke storm hebben zij getrotseerd, elk gevaar voor ons vaderland bestreden – ook ten koste van hun eigen veiligheid, en soms hun eigen leven. Nu is het aan ons. Wie nog trots heeft, wie nog van vrijheid houdt, wie wenst dat zijn kinderen een mooi leven tegemoet zien – die moet nu handelen, of voor altijd spijt hebben.
Nee, het zal niet pijnloos zijn om de Unie te verlaten. Maar als je schip zinkt, is zelfs ijskoud water nog beter dan meegesleurd worden de diepte in. Onze regering heeft niet zoveel moed. Met knikkende knieën staart men naar het water, maar durft niet te springen. Wij moeten de moed tonen. Het volk zélf. Het volk van Nederland.
Europa staat op het punt om ons de duisternis in te sleuren, maar het is nog niet te laat. Nóg niet! Laten we over ons heen lopen? Of herinneren we ons op tijd dat in Neêrlands aderen toch heldenbloed vloeit? Dit zijn tijden van crisis, en dat kan zowel het goede als het kwade in mensen naar boven brengen. Doe het goede, juist nu het zo veel gewicht heeft. Doe het omdat we het verschuldigd zijn aan onze voorouders én aan onze kinderen. Want wij zijn Nederlanders, en géén infame Europeanen!
dit artikel werd 429 maal gelezen
