NAVO's MSM-OORLOG
Geschreven door Mat Herben
In maart beschreef ik hoe falende journalistiek kan leiden tot falende politiek. In die beginperiode waren Rob de Wijk en ik de enige defensiedeskundigen die kanttekeningen plaatsten bij de Westerse inmenging in de Libische burgeroorlog. We voorzagen een slepend conflict en een langdurige inzet van de NAVO. Dat is nog steeds zo, want de zwakte van de rebellen is onthutsend. Zonder de NAVO kan Khadaffi nog steeds winnen.
Je zou denken dat in het afgelopen half jaar de hoofdredacties voldoende tijd hebben gehad om defensiespecialisten op het onderwerp te zetten en zich te verdiepen in militaire en politieke achtergronden. Niets daarvan. De berichtgeving is nog even belabberd en het sturen van eigen verslaggevers maakt het eigenlijk alleen maar erger. Een goede oorlogsverslaggever dient over elementaire militaire kennis te beschikken, zodat hij zelfstandig waarnemingen kan doen en conclusies kan trekken. Dat geldt ook voor de deskundigen in de studio, van wie eigenlijk alleen Rob de Wijk en Christ Klep iets te melden hebben. Van politicologen en arabisten kun je hooguit een keurige samenvatting verwachten van wat al op buitenlandse zenders is gemeld. Overigens een vreemde gewoonte om arabisten te raadplegen als deskundige. Het gegeven dat je de taal en de cultuur van een volk begrijpt, maakt iemand nog niet tot politiek of militair expert. We laten de Amerikaanse of Nederlandse politiek toch ook niet beoordelen door een leraar Engels of Nederlands? Ook bij de objectiviteit van zo iemand kun je vraagtekens plaatsen, temeer omdat de omroepen bij voorkeur politiek-correcte arabisten uitnodigen die bereid zijn te bevestigen dat het alleen maar gaat om democratie, dat de islam niet gevaarlijk is en Geert Wilders wel.
‘De beeldvorming is dat vele tienduizenden vrijheidsstrijders actief zijn. Het gaat waarschijnlijkheid om enkele duizenden jongemannen die dankzij de NAVO over vrijheid van beweging beschikken, terwijl iedere troepenconcentratie van het regeringsleger wordt gebombardeerd. ’quote auteur
De verslaggevers die meegaan met de rebellen en allemaal dezelfde sfeerbeelden maken met dezelfde juichende, Engelssprekende jongelui die een V-teken maken, hebben niet door dat de werkelijke oorlog zich afspeelt buiten hun gezichtsveld. De rebellen zijn eigenlijk weinig meer dan figuranten in een ‘war game’ dat is uitgedacht op het NAVO-hoofdkwartier. De journalisten zouden iets ervan kunnen zien als zij omhoog kijken en de vliegtuigen zouden kunnen herkennen die hun rondjes draaien of bommen gooien. Of als zij zouden zoeken naar de ‘special forces’ die als ‘forward air controller’ de vliegtuigen op hun doel praten. Die commando’s bevinden zich immers in de nabije omgeving, omdat zij het doelwit moeten aanstralen met een laserstraal. Dat kan soms ook vanuit de lucht, vandaar het onafgebroken patrouilleren. Als hoofdredacteur zou je er ook verstandig aan hebben gedaan om een verslaggever naar de vliegbasis Sigonella op Sicilië te sturen. Dan zou je – als je er verstand van hebt – een Lockheed EC-130J Commando Solo hebben gezien en dan weet je dat de Amerikanen de Libische bevolking met radio- en tv-uitzendingen bestoken. Ook Canada doet mee met een Lockheed CP-140 Aurora. Dat is een Orion, u weet wel, dat vliegtuig dat wij hebben wegbezuinigd. Of je ziet, als je goed oplet, een EC-130H Compas Call. Dan weet je dat de communicatie van het Libische regeringsleger volledig wordt ontregeld en dat het telefoon- en sms-verkeer wordt overgenomen. Saif, de oudste zoon van Khadaffi, vertelt gewoon de waarheid als hij zegt dat de NAVO een mediacampagne heeft gevoerd. Khadaffi zelf vertelt ook de waarheid als hij zegt dat zijn hoofdkwartier 64 keer is gebombardeerd. Geschat wordt dat alleen al honderd lasergestuurde GBU-31 bommen, waaronder BLU-109 bunker busters, op het complex zijn gegooid. Dan wil je wel vertrekken. Ik geef de details er maar bij, zodat Ko Colijn het kan opzoeken op zijn favoriete website Global Security.org en het morgen ‘deskundig’ kan uitleggen aan de kijkers.
Wat we wel te zien krijgen aan tv-beelden, is onthullend over de kracht van de rebellen, beter gezegd: hun zwakte. De beeldvorming is dat vele tienduizenden vrijheidsstrijders actief zijn. Het gaat waarschijnlijkheid om enkele duizenden jongemannen die dankzij de NAVO over vrijheid van beweging beschikken, terwijl iedere troepenconcentratie van het regeringsleger wordt gebombardeerd. Alleen al de Britse luchtmacht, die vijftien procent van het luchtoffensief uitvoert, heeft op 24 augustus gemeld dat zij 891 doelen heeft uitgeschakeld, waaronder honderden tanks en artilleriestukken van het leger. Het wekt verbazing dat in Tripoli nog steeds regeringsmilitairen zich durven te verzetten. Nog vreemder is de zwakte van de rebellen. De opstandelingen maakten zich al in maart meester van de helft van de Libische wapendepots. Libië kent ook de dienstplicht. Het conflict is al een half jaar gaande. Waarom weten dan zo weinig rebellen hoe ze met wapens moeten omgaan? Is de steun voor de opstand buiten Benghazi wel zo massaal? Heerst er onderlinge rivaliteit, waardoor wapens worden achtergehouden? Er circuleren op internet al beelden van Libische gevechtsvliegtuigen, gevlogen door rebellen. Overigens een schending van het vliegverbod, die door de NAVO wordt getolereerd.
Mijn voorlopige conclusie is dat Khadaffi meer steun heeft dan wordt beweerd en dat de oppositie buiten Benghazi veel kleiner en zwakker is dan wordt voorgesteld. We zien een perfect door de NAVO geregisseerd offensief, maar wat als de NAVO zich terugtrekt? Het is duidelijk dat de NAVO pas kan stoppen met haar bemoeienis als Khadaffi is opgepakt. Dat kan nog heel lastig worden als de dictator zich met zijn aanhang weet te verschansen in de zuidelijke woestijn. Zijn Servische, Cubaanse, Russische en Noord-Koreaanse adviseurs weten perfect hoe zij dan een verdediging moeten opzetten. Op duizend kilometer afstand van de kust wordt luchtsteun van de NAVO veel moeilijker, gevaarlijker en vooral kostbaarder, want de vliegtuigen moeten in de lucht herhaaldelijk worden bijgetankt. Zonder luchtsteun van de NAVO kunnen de opstandelingen verliezen, ook nu nog. De luchtsteun kan door de bezuinigingen niet lang worden volgehouden.
Het is te hopen dat de Britse SAS-commando’s de dictator snel weten te vinden, zodat hij door de Libische ‘vrijheidsstrijders’ kan worden gearresteerd. Anders dreigt een drama dat volledig averechts kan uitpakken voor de Libische bevolking én de internationale veiligheid.
dit artikel werd 388 maal gelezen
